Stijn ‘Die andere’ | pop | 3.65 MB

Confession time: de afgelopen weken hebben we elke dag minstens drie – oké: tien - keer geluisterd naar een tekst van Raymond van het Groenewoud over verdraagzaamheid. Niet zozeer omdat het woorden voor het goede doel waren (de Europese campagne Allemaal anders, allemaal gelijk), al was dat mooi meegenomen. Wél omdat die tekst door Stijn in een uiterst soepele catsuit van een song gegoten werd. En ook wel omdat we razend benieuwd zijn naar zijn nieuwe plaat: op 11 september staat er een grote rode S op onze kalender, nog 54 kruisjes te gaan.

Een minimale Stijn is vaak een bijzonder goeie Stijn: herinner u zijn prille live-hit ‘Steentjes gooien’ of de geïmproviseerde a capella-versie van ‘Sexjunkie’ in de Studio Brussel-studio. Een ingehouden beat, een tamboerijn op 100 meter afstand, een stuk of wat loopjes met handgeklap, vingergeknip en pom-pom-pom- en ta-da-paw-koortjes, en een onvervalste Antwerpse tongval, meer heeft Stijn niet nodig om ‘Die andere’ (of beter: ‘Diên aenderre’) écht en gemeend, maar vooral ook spannend en een tikje sexy te laten klinken.

Gepubliceerd door hs om 06:48 am | Permalink | Reacties (5)

My Robot Friend 'Sex Machine (John B remix)' | synthpop | 8.5 MB 

Het 10 Days Off-parcours dat Onze Man vorige week voor u uitstippelde, is zo griezelig to the point dat u pagina’s 166 en 167 van Humo 3435 in minstens vier talen van achter naar voren zou moeten kunnen opdreunen. Eén blik op uw schoolcijfers vertelt ons echter dat we u maar beter nog eens herinneren aan het volstrekt van de pot gerukte live(!)-concert dat de New Yorker My Robot Friend vanavond (14 juli) in de Mine White Room gaat geven.  

Omdat het hier snel moet gaan - wij willen straks netjes gemanicuurd en in een versgesteven outfit in die White Room staan - volgen hier vijf volstrekt willekeurige goeie redenen om straks te gaan kijken en ‘s mans 'Sex Machine' (in een remix van ene John B.) te downloaden:

1. De eerste track van My Robot Friend die we ooit hoorden, 'Walking Jewish', was hilarische synthetische pop met een paar regels Hebreeuws en veel seks erin ('If Messiah's gonna come, I might as well too' of 'I may not have the foreskin but you know I’ve got the balls' - poëzie, jawel). Op zijn nieuwe album 'Dial 0' staat meer van hetzelfde.

2. '23 Minutes in Brussels', de openingstrack op 'Dial 0', is een verwijzing naar het concert uit 1978 dat het legendarische synthpunk-duo Suicide gaf in de Ancienne Belgique, in het voorprogramma van Elvis Costello. Suicide werd vanaf de eerste tonen van het nochtans fantastische 'Ghost Rider' uitgefloten door de Costello-fans. Uiteindelijk ging een moegetergde toeschouwer met hun microfoon aan de haal. En mocht u ons niet geloven: de bootleg-opname van dit geaborteerde concert - mét actieve publieksparticipatie - zat onlangs als bonus disc ('23 Minutes Over Brussels') bij de eerste van Suicide.

3. My Robot Friend hangt tegenwoordig rond in de studio met de tachtigjarige 'rapper' Bingo Gazingo. Bekijk de waanzinnige/belachelijke video van hun 'Kenny G' via deze link.

4. My Robot Friend wijdde ooit een complete song aan seks met Canada (het land, inderdaad).

5. Die 'Sex Machine'-remix is echt uitstekend: Kraftwerk op een wat hogere pitch, doorprikt met splitseconden jaren '80-synthwave, en een tekst vanuit het perspectief van een robo-gigolo over - u raadt het nooit - seks.

Gepubliceerd door hs om 08:55 am | Permalink | Reacties (22)

Beirut 'Mount Wroclai (Idle Days)' | indiepop | 3.7 MB
Beirut 'Postcards From Italy' | indiepop | 4.9 MB  

Beiruts debuutcd 'Gulag Orkestar' heeft felle voor- en tegenstanders. De (faux-)zigeunersound die Zach Condon samen met een paar leden van Neutral Milk Hotel en A Hawk And A Hacksaw op die plaat neerzet, klinkt als een verademing voor indiepop-oren, maar nu ook weer niet revolutionair: de halve wereld kan intussen het verzameld werk van Goran Bregovic vlotjes meefluiten. 

Bloggende cynici smalen dan ook dat ze wel een plaat van échte zigeuners als Taraf De Haïdouks zullen draaien wanneer ze hun bovenburen op de ambiance van een Servische trouwpartij willen trakteren. Een nauwelijks twintigjarige Amerikaan, die toevallig aan de slag ging met trompetten, violen, ukelele's en accordeons in plaats van met de gebruikelijke gitaren, synths of laptops, is voor hen wellicht niet 'authentiek' genoeg.

Bullshit natuurlijk: we zien niet in waarom een jonge muzikant die opgroeide in New Mexico zich niet zou mogen laten inspireren door een sjofele Parijse straatfanfare of de soundtracks van Emir Kusturica-films als 'Underground' en 'Black Cat, White Cat'. Bovendien speelt Condon zijn favoriete balkan brass-bands niet klakkeloos na: zijn gedeukte, licht beschonken liedjes hebben immers nogal wat gemeen met de schots-en-scheve popsongs van indie-held Jeff Mangum (Neutral Milk Hotel-bezieler en ook al weg van Bulgaarse folk) en synth-troubadour Stephin Merritt, en een waslijst eigenwijze Nieuw-Zeelandse eightiesbandjes.

Fans van alle groepen en artiesten die u hierboven in vetjes ziet staan - maar ook liefhebbers van de rusteloze off-beat-romantiek van CocoRosie of Arcade Fire - moeten 'Mount Wroclai (Idle Days)' en 'Postcards From Italy' dan ook beslist eens uitchecken.

Gepubliceerd door hs om 10:40 am | Permalink | Reacties (7)

Portugal vierde. Duitsland derde. Daar kunnen we zeker van zijn. Minder zeker is: Frankrijk tweede, Italië eerste. Die match moet vanavond nog gespeeld worden, en vandaar. Na het laatste fluitsignaal, terwijl sommige Fransen huilen op een verwijfde manier en een aantal Italianen uit de bol gaan als een stelletje nichten, is het WK gedaan. Een maand lang hebben we uren per dag naar het voetbal zitten kijken, terwijl we evengoed tweemaal daags hadden kunnen gaan kuieren met de baby, een tiental gedichten hadden kunnen schrijven of avondschool schrijnwerkerij hadden kunnen volgen. Niks van dat alles. Naar het voetbal staren was de boodschap. Zijn we er een beter mens van geworden? Ik alleszins wel. Dank zij het WK ben ik veel verdraagzamer dan vroeger ten opzichte van vele volkeren ter wereld; draag ik sportiviteit veel hoger in het vaandel; ben ik er meer en meer van overtuigd dat deelnemen belangrijker is dan winnen, en ben ik zinnens om zelf ook meer aan sport te gaan doen, met name een balletje trappen in het parkje met m’n buurmannen Achmed Abbadullah en N’Konko Zundi, nadat we alle drie opgehouden zijn met roken, op café zitten en vet eten. Een gezond lichaam met daarin een gezonde geest, is er iets waardevollers denkbaar? Voor de rest wacht ik met spanning op de nieuwe competitie in ons vaderland. En begin ik alvast uit te kijken naar het volgende EK. En daarna naar het volgende WK. Zonder dromen, en zonder voetbal, is het leven een hel. Tot ziens.

Gepubliceerd door Herman Brusselmans om 09:30 am | Permalink | Reacties (21)

Iedereen wordt, in om het even welke competitie, natuurlijk liever derde dan vierde, maar of er daarom op het WK een wedstrijd om de derde en de vierde plaats moet worden gespeeld, je kan het je afvragen. Meestal stelt die wedstrijd niks voor. De ploegen zijn uitgeblust, ze hebben de finale niet gehaald, het WK is voorbij, en de meeste spelers zitten in hun hoofd met vakantie of met het begin van de nieuwe competitie in het land van hun werkgever. Nog nooit heeft een ploeg die derde in plaats van vierde werd dat uitbundig toegejuicht. Behalve in 1958, in Zweden. Toen werd de wedstrijd betwist tussen Bulgarije en Spanje. De Spanjaarden lagen er niet wakker van, maar de Bulgaren wel. De toentertijd net verkozen president van Bulgarije, Burman Asmanov, beloofde de spelers bij het behalen van de derde plaats een splinternieuwe Kuzna 1100 cc. Kuzna was een Bulgaars automerk, dat later, in 1971, failliet zou gaan. Maar het bezit van een Kuzna zorgde in het arme Bulgarije van de jaren vijftig voor een grote status. De 1100 cc (met drié versnellingen) was het paradepaardje van het merk. De Bulgaren speelden tegen de Spanjaarden hun ziel uit het lijf, alsof ze bezig waren aan de finale. De Spanjaarden kwamen op hun sokken wel voor met 3-0. Maar de Kuzna 1100 cc bleef door het hoofd van de Bulgaren spoken. Ze wonnen met 4-3. Andrea Merckel zou de spelers van de Mannschaft vandaag bij winst een BMW 650 Ci kunnen beloven. Maar de meeste hebben er al een. Of twee. Soms heb ik stomweg heimwee naar tijden zoals 1958.

Gepubliceerd door Herman Brusselmans om 09:56 am | Permalink | Reacties (3)

Iedereen wordt, in om het even welke competitie, natuurlijk liever derde dan vierde, maar of er daarom op het WK een wedstrijd om de derde en de vierde plaats moet worden gespeeld, je kan het je afvragen. Meestal stelt die wedstrijd niks voor. De ploegen zijn uitgeblust, ze hebben de finale niet gehaald, het WK is voorbij, en de meeste spelers zitten in hun hoofd met vakantie of met het begin van de nieuwe competitie in het land van hun werkgever. Nog nooit heeft een ploeg die derde in plaats van vierde werd dat uitbundig toegejuicht. Behalve in 1958, in Zweden. Toen werd de wedstrijd betwist tussen Bulgarije en Spanje. De Spanjaarden lagen er niet wakker van, maar de Bulgaren wel. De toentertijd net verkozen president van Bulgarije, Burman Asmanov, beloofde de spelers bij het behalen van de derde plaats een splinternieuwe Kuzna 1100 cc. Kuzna was een Bulgaars automerk, dat later, in 1971, failliet zou gaan. Maar het bezit van een Kuzna zorgde in het arme Bulgarije van de jaren vijftig voor een grote status. De 1100 cc (met drié versnellingen) was het paradepaardje van het merk. De Bulgaren speelden tegen de Spanjaarden hun ziel uit het lijf, alsof ze bezig waren aan de finale. De Spanjaarden kwamen op hun sokken wel voor met 3-0. Maar de Kuzna 1100 cc bleef door het hoofd van de Bulgaren spoken. Ze wonnen met 4-3. Andrea Merckel zou de spelers van de Mannschaft vandaag bij winst een BMW 650 Ci kunnen beloven. Maar de meeste hebben er al een. Of twee. Soms heb ik stomweg heimwee naar tijden zoals 1958.

Gepubliceerd door Herman Brusselmans om 09:56 am | Permalink | Reacties (0)

Morgen is er de banale strijd om de derde en vierde plaats en zondag is er de grote finale, maar vandaag is er niks. Daarom is er nu even tijd om het lopende WK te profileren. Welnu, het zal niet de geschiedenis ingaan als het WK dat we jaren later, via beelden in ons geheugen en situaties in onze geest, kunnen oproepen alsof het gisteren was. Geen enkele wedstrijd valt als legendarisch te omschrijven en geen enkele speler veroordeelde de andere spelers tot amechtige figuranten. Er zijn weinig doelpunten gemaakt, en de doelpunten die helaas net niét gescoord werden zijn te tellen op de vingers van een bescheiden hand. Vele ploegen waren het niet eens waard om deel te nemen. Welke vreugde hebben Polen, Costa Rica, Servië en Montenegro, Iran, Ghana, Zuid-Korea en pakweg Tunesië ons gebracht? Ze verschenen in een flits en lieten geen enkele afdruk na. Hoe kan je dat soort ploegen, en vele ploegen meer, verplichten om in het vervolg thuis te blijven? Door het aantal deelnemers aan het WK te beperken tot zestien en in plaats van een maand slechts twee weken te voetballen. Dat is, ook voor voetbalfanaten, lang genoeg. Een van de nadelen van dit systeem zou zijn dat de kansen van België om het eindtoernooi te halen nog meer slinken, maar het zou aan de Rode Duivels zijn om te bewijzen dat dit een onterechte conclusie is. Samengevat: WK 2010, Zuid-Afrika, 16 ploegen, België in de finale. Tegen Papoea-Nieuw-Guinea.

Gepubliceerd door Herman Brusselmans om 09:57 am | Permalink | Reacties (3)

Op allerlei zenders waren er interessante programma’s, bijvoorbeeld op Eén een spannende aflevering van Flikken, waarin ergens in het havenkwartier van Gent een lijk wordt gevonden met een komkommer in de reet. Britt en Tony moeten deze moord natuurlijk zien op te lossen en beginnen alvast met het DNA van de komkommer te onderzoeken. Hoewel ik dol ben op Flikken verkoos ik toch om op Nederland 2 naar de wedstrijd Portugal-Frankrijk te kijken, onder het motto: je ziet niet iedere dag de tweede halve finale van het WK. Nu moet ik wel zeggen dat ik noch van Frankijk noch van Portugal een grote fan ben. Ik ben in beide landen verschillende keren met vakantie geweest en telkens was dat een grote tegenvaller, zeker die keer toen ik in Portugal gebeten werd door een Portugese buidelrat of die keer toen ik in Frankrijk een verkeerde mossel at en de helft van restaurant Le Flurque in het nochtans pittoreske dorpje Musette sur Mer heb ondergekotst. Ik had dus weinig vertrouwen in de wedstrijd, wat achteraf al bij al nog meeviel, in die zin dat er geregeld een voetbalkundige actie te zien was die duidde op enig talent bij enkele van de aanwezige spelers. Dit mondde uit in een 0-1 eindresultaat. Finale Italië – Frankrijk. Uiteraard zal ik supporteren voor Italië, mede omdat m’n vrouw een groot Italië-bewonderaar is, onder meer dank zij haar kwart Italiaanse roots, via haar halfnonkel Gennaro. Kortom: forza!

Gepubliceerd door Herman Brusselmans om 10:12 am | Permalink | Reacties (1)

Ik had niet al te veel verwachtingen omtrent de wedstrijd Duitsland-Italië. Ik redeneerde: ach, het is maar een match in het kader van de eerste halve finale tijdens het wereldkampioenschap voetbal in het jaar 2006 op het grondgebied van onze oosterburen. Toch voelde ik een zekere spanning, noem ze gerust een enorme nervositeit, grenzend aan een complete zenuwinzinking, want uitgerekend gisteren ben ik gestopt met roken. Van 80 sigaretten per dag ben ik ineens naar 0 sigaretten gegaan. Je moet het toch maar doen, zeker als je meerekent dat ik zo graag rook dat ik, als ik kon kiezen tussen een sigaret roken en achterwaarts de poes beffen van Joke van de Velde, ik voor de sigaret zou kiezen. Ik ben er bijna zeker van dat Joke, op haar beurt, ervoor zou kiezen dat ik achterwaarts haar poes befte. Ik ken haar een beetje en een echte roker is ze nooit geweest. Doch thans, ook zonder sigaret, terzake. De Duitsers begonnen gegroepeerd aan de aanval. Dat was niet helemaal naar de zin van de Italianen. Ze boden weerwerk. De Duitsers gingen daar echter tegen in, gevolgd door reacties van de Italianen, afgewisseld met ingrepen van de Duitsers. En zo vorderde de wedstrijd onophoudelijk, tot en met de einduitslag van 0-2. Dat was een uitstekende einduitslag. Ons rest nog enkel mededogen met de Duitsers, zoals ons vanavond nog enkel mededogen zal resten met die eikels van Portugezen. Italië-Frankrijk wordt een niet zo boeiende finale. Eigenlijk is niks boeiend.

Gepubliceerd door Herman Brusselmans om 09:57 am | Permalink | Reacties (2)

The Magic Numbers ‘Crazy In Love’ | gitaarpop | 3.8 MB

Eerlijk: had u ooit vermoed dat een Brits kwartet dat doorgaat voor een update van The Mamas & The Papas, zich aan Beyoncés glossy superhit zouden wagen? Dat een kwartet Hagrid-lookalikes er al die opzwepende blazers, al die grotestadsopwinding uit zou kunnen wegsnijden, en toch schitteren?

The Magic Numbers schudden een heerlijke versie uit hun jeansmouwen tijdens hun herfsttournee en hadden daarvoor niet meer nodig dan een weifelende harmonica, een paar essentiële akkoorden op een akoestische gitaar, en vier buitengewone stemmen.
De overbekende uh-oh’s klinken nog ietwat dunnetjes, maar voor het overige zetten de Magische Vier 'Crazy In Love' volledig naar hun hand: ze bedwingen de uitslaande brand die het origineel was, en maken er een liedje (liefde) van dat (die) smeult en gloeit; ze klinken puur en fragiel, sure, maar ook zoet en verleidelijk, met een tikje verwondering erbij over zoveel (eigen) passie.

Klein minpuntje: jammer dat ze Jay-Z's rap niet aangedurfd hebben, maar hey: niets is perfect.

Gepubliceerd door hs om 10:56 am | Permalink | Reacties (5)

Zoals we weten zijn heden Duitsland en Italië aan de beurt. Zij spelen tegen elkaar. Het is de eerste halve finale. Het wordt een strijd. Beide ploegen willen gerust winnen. Dat zal nog zo gemakkelijk niet zijn. Wie het eerste doelpunt maakt zet een stap in de goeie richting. We hebben te maken met twee verschillende speelstijlen. Duitsland vertrekt vanuit een sterke verdediging ten aanval. Bij Italië is het eerder omgekeerd. Er zijn ook overeenkomsten. De twee ploegen maken zelden of nooit gebruik van buitenspelers. Dat is dom. Zo dom heb ik het meer bepaald nog nooit geweten. Maar ach, domheid is geen zonde, het is ten hoogste een noodzakelijk kwaad. Zonder domheid zouden er per wedstrijd minstens twintig doelpunten gescoord worden. Dat zou het voetbal kapot maken. Zo ver zijn we nog niet. Eerst moet Duitsland-Italië nog gespeeld worden. Italië beschikt over meer individueel talent. Namen noemen zo mij te ver leiden. De enige die ik wens te vermelden zijn Gianluigi Buffon, Fabio Cannavaro, Gennaro Gatuso, Luca Toni, Francesco Totti, Allesandro Nesta, Vincenzo Iaquinta en Andrea Pirlo. Ik bedoel daar niks anders mee dan dat de Duitsers niemand hebben die zo heet. Zij moeten het doen met een selectie van moffen. Die laatsten zijn echter onvoorstelbaar. Je denkt: eindelijk, de Duitsers gaan verliezen, en dan winnen ze tenslotte. Hierbij wens ik Italië daarvoor te waarschuwen.

Gepubliceerd door Herman Brusselmans om 09:14 am | Permalink | Reacties (4)

Inmiddels zijn de halve finalisten gekend. Het zijn Duitsland, Italië, Portugal en Frankrijk. Als we dit rijtje aan een nader onderzoek onderwerpen ontdekken we drie Romaanse ploegen en slechts één Germaanse. Terwijl wij, Germanen, er toch altijd van uitgaan dat wij superieur zijn aan de Romanen. We hebben een lichte huid, een heldere oogopslag, een rijzige gestalte en een grote penis, en onze vrouwen zijn toffe grieten, met een lekker koppel memmen, een groot talent om het huishouden te doen, een niet al te diepe vagina en soms wel eens sproetjes op een guitig neusje. De Romanen, op hun beurt, zitten heel anders in elkaar. Ze zijn een stelletje luiwammesen, hebben vettig haar, een stoppelige kin, kunnen niet kaartlezen, lopen de helft van de tijd barrevoets, spreken meestal maar één taal en hebben de lelijkste auto aller tijden geconstrueerd, de Lamborghini Diabolo. Toch kunnen ze klaarblijkelijk beter voetballen dan wij. Het wordt derhalve tijd dat we ons superioriteitsgevoel laten varen. Zweden, Nederlanders, Engelsen, Oekraïners, allemaal gewipt, ondanks al de kwaliteiten en voordelen die bij hun ras horen. Hier past slechts nederigheid, temeer omdat de dappersten onder de Germanen, de Belgen, niet eens meededen, de oneindige sukkels. Je kan zeggen: niet panikeren, Duitsland wordt misschien wel wereldkampioen, maar dan zeg ik: zeker is dat niet. Het wordt alweer bang afwachten.

Gepubliceerd door Herman Brusselmans om 09:53 am | Permalink | Reacties (5)

Engeland-Portugal kon je, als je daar zin in had, beschouwen als een behoorlijke wedstrijd. Er was intrinsiek voetbal, met geregeld een vleugje uitgekiend samenspel. Ik heb het dan uiteraard vooral over de Engelsen. Over de Portugezen kan ik weinig goeds zeggen, mede omdat ze het de Engelsen niet gemakkelijk maakten. Ze zijn een schande voor het edele voetbalspel. Altijd maar achter die bal aanhollen, en inworpen afdwingen, en zich laten vallen bij een overtreding van een Engelse verdediger, het hield maar niet op. De vrees zat er diep in dat uitgerekend deze Portugezen de wedstrijd zouden winnen, wat een ware ramp zou betekenen voor de halve finales. Alles hing hieromtrent af van de uitslag. Die was in het voordeel van de gehate zuiderlingen. Na een voor Engeland onverdiende 0-0, de totaal onterechte uitsluiting van Rooney en een reeks onnozele strafschoppen gaan de Portugezen door. Wat een ontgoocheling voor ons allen. ’s Avonds was er de wedstrijd tussen twee erg oninteressante teams, Brazilië en Frankrijk. Geen van beide kunnen we beschouwen als een leuke halve finalist, maar een zou het desondanks worden. Ze zorgden voor een zielig vertoon, slechts sporadisch onderbroken door een Frans hoogstandje, onder impuls van een onvergelijkelijke Florent Malouda (1980). Brazilië wist niet eens een verwaarloosbare 0-1 achterstand ongedaan te maken. Idioten.

Gepubliceerd door Herman Brusselmans om 11:03 am | Permalink | Reacties (7)

Duitsland-Argentinië was een match om je bij op te hangen. Voor het overige viel er weinig te beleven, behalve twee doelpunten met de kop. Ik verkies doelpunten met de voet boven doelpunten met de kop. Vandaar dat ik een fan ben van strafschoppen. De eerste die er een binnenkopt moet nog geboren worden. De Duitsers toonden zich de sterksten, in tegenstelling tot de Argentijnen. De grote held was Jens Lehmann. Hij bleef kalm onder al deze aandacht en verklaarde aan de pers: ‘Mijn gezin is belangrijker dan het voetbal.’ Wat een ontroerende uitspraak van Jens. Verder kan hij de pot op. ’s Avonds om negen uur was er de eerstvolgende wedstrijd, Italië tegen die gozers uit Oekraïne. Zouden de gozers winnen? Natuurlijk supporterde ik voor Italië, dank zij het kwart Italiaans bloed in m’n aderen, te wijten aan m’n grootvader Vincenzo, helaas overleden in 1961 tijdens het rijden met z’n fietsie onder een camion van de firma Jef Van de Wiele’s Beerputruiming. Jef is er een week niet goed van geweest. Verder kan hij de pot op. Doch Italië-Oekraïne eindigde in een logische 3-0. Vergeet ondertussen niet dat vandaag de volgende kwartfinales eraan komen, en niet de minste. Ik denk daarbij aan Engeland-Portugal en zomaar eventjes Brazilië-Frankrijk. De beloning voor de respectieve winnaars bestaat in een plaatsje in de halve finales. Wie zou dat niet willen? Het worden dus beslissende matchen. Dat bevalt me wel.

Gepubliceerd door Herman Brusselmans om 09:43 am | Permalink | Reacties (3)