Snowden ‘Anti-anti’ | indierock | 7.2 MB

Valt ook u de vanzelfsprekendheid op waarmee Amerikaanse bands als Interpol, I Love You But I’ve Chosen Darkness - en nu ook Snowden - in hun beste songs de essentie van de Britse new wave uit de jaren tachtig weten te vatten? En dat ze daarin slagen zonder Joy Division, The Cure of The Chameleons schaamteloos te kopiëren? Snowdens ‘Anti-Anti’ is een van die cd’s die maar in de buurt van onze cd-speler blijft rondslingeren. Het is geen echte topplaat, maar er staan wel een paar monochrome uitschieters op: de titeltrack is misschien wel onze favoriet, én u kunt ‘m bovendien geheel kostenloos van hun website plukken.

Net zoals de andere songs op deze debuutplaat moet je ‘Anti-anti’ [klik op 'Enter site', dan op 'MEDIA'] minstens een paar keer beluisteren voor die openingsregels tot je doordringen (“I huff gasoline from your shirt / And blur the questions that no one could ever answer”) en voor je beseft hoe gracieus zanger Jordan Jeffares tussen ennui en passie door laveert. Gitaren sprayen een mist van hoge noten over de song, cimbalen lispelen nadrukkelijk en de ritmesectie trekt zichzelf voortdurend weer op gang, tot ze uiteindelijk 2 minuten en 22 seconden ver in de song de polsslag overneemt van uw favoriet Franz Ferdinand-nummer. Nooit gedacht dat zoveel grijstinten samen zo opwindend konden klinken.

Clap Your Hands Say Yeah! en The Arcade Fire kwamen al eerder tot deze conclusie, en visten deze band uit Atlanta op als voorprogramma. U en uw groepje kunnen alleen maar hopen dat u ooit voor Snowden mag openen.

Gepubliceerd door hs om 08:44 am | Permalink | Reacties (2)

About ‘Think Niles Drink’ | indierock | 4.9 MB

Yep, misschien is dit wel het “perspectiefloze, monotone gedram in zwart-wit” waarvoor collega (ss) ons onlangs in zijn Divine Comedy-recensie waarschuwde (zie Humo 3440), maar toch houden we aan de toog van ons stamcafé graag vol dat het eerder dit jaar verschenen debuut van About lichtjes onderschat wordt: op ‘Bongo’ laat Amsterdammer Rutger Hoedemaekers zijn popliedjes brutaal botsen met springerige & vonkende doe-het-zelf-electronica, en opener ‘Think Niles Drink’ illustreert perfect hoe bedreven hij daarin is. Een catchy refreintje, een onfatsoenlijk dikke laag gruizige distortion, donderdrums en een paar slimme tempowisselingen volstaan ruimschoots om ons terug te zappen naar de dagen dat DFA ’79 zaliger onze cd-speler gijzelde, zij het zonder de Slayer-riffs, maar mét een poppy Solex-toets. Mieters.

Gepubliceerd door hs om 03:04 am | Permalink | Reacties (0)

The Rapture ‘Get Myself Into It’ | indierock | 5.38 MB

Koeiebellen-break? Check! Spooky gitaarlijnen? Check! Post-punky-funky ritmes? Check! Schreeuwzang van Matty Safer? Check! De nieuwe single laat er geen twijfel over bestaan: The Rapture klinkt in 2006 nog steeds behoorlijk als The Rapture.

Beweren dat ‘Get Myself Into It’ nogal magertjes klinkt, is in dit geval een compliment: hun nieuwe single is sax-heavy, maar verder repetitief en kaal, rechtlijnig en dansbaar. Nu we de disco-rolschaatsvideo gezien hebben, horen we in de tekst een opgeschoten tiener die zichzelf aan de rand van de dansvloer urenlang staat op te peppen (“Gonna get myself into it / It’s the chance of a lifetime”) voor hij zich in het strijdgewoel durft te bewegen, in een veel te schuchtere poging om toch niet helemaal af te gaan in de ogen van het meisje waarvoor hij stiekem the hots heeft. (Het kan ook zijn dat iemand vanmorgen weer roze m&m’s door onze cornflakes geroerd heeft.)

‘Get Myself Into It’ ligt op 4 september in de winkel, de nieuwe cd ‘The People We Love’ op 18 september. Hier kan je een paar fragmenten voorbeluisteren, al moet je wel eerst een foto van jezelf insturen, voor je toegang krijgt.

(link via Pitchfork)

Gepubliceerd door hs om 05:56 am | Permalink | Reacties (1)

The Desks ‘Gone Away’ | indiepop | 2.0 MB

De liedjes van The Desks vallen niet graag op. Jeff Edwards schrijft zelf: “The Desks write short, simple pop songs, but usually not before recording them.” Ze klinken fris, spontaan, soms wat naïef. We beelden ons graag in dat Edwards er in zijn woonkamer in Sydney elk dag tien uit zijn gitaar plukt, en ze daarna wat extra gloed geeft met een melodica of een orgeltje, of – je weet nooit wat er toevallig in de buurt ligt – door een paar keer in een melkfles te blazen of de chime bar te euh… beroeren (we zouden niet weten hoe dat ding er uitziet).

Net zoals bij de lo-fi-singersongwriters van de jaren ’90 klinken Edwards liedjes vaak ietwat overstuurd of zijn ze gehuld in een laagje ruis van de tape of van de zomerregen aan de andere kant van het open venster. Maar nergens heb je het gevoel dat hij met The Desks een bepaalde esthetiek najaagt: ‘Gone Away’ opent met elektronische Styrofoam/Postal Service-sneeuwvlokjes, klampt zich vervolgens vast aan een helder gitaarlijntje, en probeert heel eventjes troost te putten uit een mooi, warm basfiguurtje. Tevergeefs, want “All I want has gone away”. Zou het toeval zijn dat ‘Gone Away’ precies eindigt zoals het begint en dus perfect geschikt is om eindeloos ge-loop-t te worden via de iTunes-repeat-knop?

‘Gone Away’ en alle andere songs van de nieuwe plaat ‘Calendar’ zijn gratis te downloaden.

Gepubliceerd door hs om 08:32 am | Permalink | Reacties (2)

Eén razende adrenalinestoot van een tocht bracht ons van de door de goudmijnen uitgespuwde heuvels met gele aarde naar het zenuwcentrum van de killer-bijenkorf die Johannesburg heet. Langs het financiële hart van de miljoenenstad waar runder- en varkenskarkassen verkocht worden in de lobby van de zilveren wolkenkrabbers en kantoorgebouwen. Door een vettige, rookwalm die opsteeg vanuit een hoop haastig in puin geslagen kraampjes. Over Church Square waar de bronzen Boer-president Kruger uitkijkt over een reusachtige massa zwarte Johannesburgers. Langs de levensgrote macabere zwartwitfoto’s in het apartheidsmuseum. En dan allemaal stilstaan.

 De avond ervoor hadden we ons laatste concert van de week gespeeld in de beste club van Pretoria. Heel wat mensen die de littekens van een weekend Oppikoppi niet konden verbergen, dansten zich – samen met zwarte studenten en leden van de plaatselijke indie-royalty – in het zweet op de maat van de Belgenpop. De psychedelische Amsterdammers van zZz konden er anders ook wat van, eerder op de avond. Hypnotiserend! En ook een beetje griezelig. Na de show, terwijl iedereen op de toekomst dronk, droeg een meisje een prachtig gedicht voor dat zij ter plekke over ons concert geschreven had. Nog later, toen niemand zich meer herinnerde waarom we ook weer met die steenrijke prikkeldraadhandelaar afgesproken hadden, en iemand tóch nog foto’s bleek te hebben van Reinhards truc met het wrattenzwijn, verjoeg het rare oranje ochtendlicht de volle maan. De harde schoonheid van de randstedelijke woestenij en de elektrisch geladen stilte voor de storm beukten ongenadig op ons in.

Tot zover Das Pop in Afrika. En nu naar bed.

Bent

Gepubliceerd door Sanoma om 02:44 am | Permalink | Reacties (3)

Jason Forrest ‘My 36 favorite punk songs’ | mashed-up punk | 2.28 MB
Peanut Butter Wolf ’06.06.06 mix’ | mashed-up metal/wave | 60.7 MB

Toen we onlangs aan een stalen kabel boven de Dolomieten hingen, werd de stilte zo overweldigend dat we hartstochtelijk begonnen te verlangen naar een vuige, lillende brok pokkeherrie. Jason Forrest dealt al jaren in een keur aan lawaai-variëteiten. Toen we hem een paar jaar geleden over het Pukkelpop-podium zagen stuiteren, moesten we aan een project manager bij een anoniem softwarebedrijf denken, die een zak amfetamines voor pepermuntjes aangezien had. Maar hij haalde wél op volstrekt onnavolgbare wijze Supertramp, The Go-Go’s en hardrock-drumsolo’s door de blender, liet heel af en toe wat ruimte voor “something smooovvvvve for da ladies”, maar plamuurde verder elke seconde van zijn laptop-set propvol gabber-beats en snippers brutale cock rock disco.

In de Daytrotter-studio’s puzzelde Forrest twee en een halve minuut lang met de riffs van zijn 36 favoriete punksongs, en slaagde hij er wonderwel in om er een lijn, ja zelfs een soort melodie in te krijgen, om uiteindelijk bij een compleet nieuwe song uit te komen, zodat zijn ‘My 36 Favorite Punksongs’ niet enkel interessant is voor muziekkwissamenstellers. Toch benieuwd of u alle riffs herkent.

Turntable-tovenaar en hiphop-platenbaas Peanut Butter Wolf heeft dan weer een rijtje platen in zijn collectie, waarmee doorgaans bijzonder weinig street cred te scoren valt in hiphop-middens: voor zijn duivelse ‘06.06.06-mix’ naaide hij een paar duizend flarden heavy metal en gitzwarte [whatever]wave aan elkaar. Niet alle 65 minuten zijn even boeiend – daarvoor ligt ons metalhead-gehalte, om nog maar te zwijgen van ons vleermuizen-quotiënt, waarschijnlijk te laag – maar elke deejay die Slayers ‘Angel Of Death’ en Cabaret Voltaires ‘Nag Nag Nag’ in de mix dropt, mag op ons eeuwigdurend rispeck rekenen.

‘666’ is bovendien uiterst geschikt om allerlei kleine knaagdieren uit uw kelder te verdrijven, en die zenuwoorlog met uw buren voor eens en voor altijd te beslechten. En toch niet strafbaar! Waar wacht u nog op?

[link Peanut Butter Wolf via Earplug]

Gepubliceerd door hs om 01:19 am | Permalink | Reacties (1)

Dieren en rock-‘n-roll. En vlees natuurlijk. Zo vallen de afgelopen achtenveertig uur het best samen te vatten. Hitch speelde vrijdagavond hard en strak op het grote Oppikoppi-podium. Zaterdag was het onze beurt. Bijgelicht door het feloranje Afrikaanse avondlicht maakte een wei vol losgeslagen wilden kennis met Das Pop.

Dat doen gelukkig ook de dieren.

Dertien neushoorns, tien giraffen, honderddertig impala's en mogelijk één leeuw (de helft van het gezelschap wist zeker dat ie daar achter die pletwals zat, de non-believers lieten zich niet misleiden door die vaalgele kleur van de pletwals), draafden zomaar aan mijn neus voorbij. En wrattenzwijnen zover het oog reikt. Bijna een religieuze ervaring!

De oorverdovende stilte van de Schepping werd maar heel af en toe doorbroken door het zachte gejammer van Reinhard die vannacht met een zakfles tequila tussen de tanden geklemd op een zelfgemaakte zeepkist van de heuvel raasde en te pletter stortte. Dit ijle geluid werd door miljoenen bontgekleurde vogels beantwoord.

Bent

Gepubliceerd door Sanoma om 10:38 am | Permalink | Reacties (1)

Sommige mensen gaan op fietsvakantie. Wie naar Zuid-Afrika reist is op vleesvakantie. Als roze, reusachtige vleeshompen zien ze er allemaal uit, de blanke Afrikaners. Verkleed als barbaarse goden gooien ze hun koppen in hun blinkende stierennekken en schreeuwen elkaar woest ‘OPPIKOPPI!’ toe. Ja, sinds gisterenavond zijn we aangekomen op het Pukkelpop van het Zuiden. 

Oppikoppi ('op de heuvel' in het Afrikaans) is waanzinnig. Rond de berg waarop alles twaalf jaar geleden begon staan tienduizenden pick-uptrucks (‘bakkies’, zoals ze hier heten): sommige op hun kop, sommige in lichterlaaie. Dolgedraaide reuzen rennen als ongeleide projectielen van de bar naar de latrines en weer terug. Men drinkt hier overigens niet voor de smaak: tussen twee pintjes door lurkt iedereen aan een lauwe fles Jaegermeister. Op de heuvel dronken we gisteren een slokje mee. God weet dat een Bent liever stérft dan dansend op een bamboerieten toog gezien te worden, maar wat doe je eraan? De rockdieren van Hitch hingen aan de dakbalken, Reinhard dreigde zijn viool boven te halen en Niek bestelde nog een rondje voor de hele tent. ‘DAT ZIJN HIER NACHTWINKELPRIJZEN,’ krijste hij schor.

Veilig en wel schijnen we de koppi afgerold te zijn.  

De ochtend bracht ons een berg pannenkoeken (met vlees, dat spreekt) en een potje meditatief staren naar de dieren aan de drinkplaats. Gedurende het festival slapen we allemaal in een zogenaamde game lodge. We zijn misschien niet ín de aap gelogeerd, maar toch erg dicht in de buurt. ‘Willen jullie in een hoop stront wakker worden?’ vroeg de eigenaar van de range. Dat wilden we niet. 'Hou dan ramen en deuren gesloten voor de bavianen'.

Voorlopig schijt de baviaan nog buiten.

Morgen meer,

Bent

Gepubliceerd door Bent om 10:05 am | Permalink | Reacties (1)

Het landschap waar we vanochtend doorreden was precies wat ik had verwacht (Weids! Uitgestrekt! Droog!), maar niets had me erop kunnen voorbereiden. Ik heb drie uur lang met open mond door het raampje zitten staren. We raasden langs de terril van een platinummijn, af en toe een suïcidale aap ontwijkend. Dit was de enige juiste weg naar de Mamodimakwana primary school, waar we door honderden zingende kinderen als langverwachte roi tristes verwelkomd werden.

Ik was er niet helemaal gerust op: een  optreden op de speelplaats van een lagere school, in het hart van een township? Alle twijfels en valse schaamte verdwenen onmiddellijk tijdens de prachtige welkomsttoespraken van het schoolhoofd. En de stamoudsten. En de leraressen Engels en Geschiedenis. Duizend kinderen sprongen als gekken op en neer op de beat van 'The Love Program', knipoogden wild in het rond en gilden luidkeels mee. Tijdens 'Tired' vormde de hele school één grote kring: wij beloonden hun geïmproviseerde danswedstrijd met een extended disco remix. Bleek en doodmoe, maar met een kamerbrede grijns op hun gezichten, strompelden ook de Kortrijkse rockdieren van Hitch de speelplaats op. Na hun wervelstorm van een set brak er een volksfeest los met thee en koekjes voor iedereen.

Met de hete wind van de township in de haren en een knoert van een krop in de keel werden we ons ineens bewust van allerlei belangrijke zaken. Ah, Afrika!

Vanop de Koppi (heuvel of zoiets),

Bent

Gepubliceerd door Bent om 10:13 am | Permalink | Reacties (0)

Dat was althans het idee: omdat hun vliegtuig vierentwintig uur vertraging heeft, zitten de rockdieren - terwijl ik dit schrijf - lusteloos voor zich uit te zappen in het Londense Hilton-hotel. Zij vervoegen ons morgen, als het Tadjikistan Airways belieft, op de speelplaats van een Township-schooltje waar wij de uitreiking van de rapporten zullen opluisteren met snoeiharde Belgenrock.

We zijn hier nog maar net. De combinatie van een slaaptekort, de vrieskou en - tsja - Afrika heeft ons enigszins uit het lood geslagen.Vanavond spelen we in een club die er uitziet als een kruising tussen een rocktempel en een wegrestaurant. Of liever: het ís een wegrestaurant.   

Op de voorpagina van de lokale krant: reclame voor krokodillengehakt,  een artikel over de veiligheidsmaatregelen in openbare gebouwen en de kop ‘Koue es hier om te bly’. Op de blinde muur tegenover mijn kamer staat in grote letters: ‘vlucht!’. Ik doe het raam open en de zware, mierzoete, onbenoembare geur van Afrika slaat me op de longen. Wow. Zou mijn innerlijke Jef Geeraerts dan toch nog wakker worden?

Alles komt goed!

Bent

Gepubliceerd door Bent om 05:43 am | Permalink | Reacties (3)