Gepubliceerd door Humo om 08:00 pm | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Waar ik tot vorig jaar nog met mannelijke kwiekheid over de daken schreed, hoort den slapelozen des nachts Sinterklaas al eens zuchten. Soms zelfs puffen!

Dat ligt niet aan mij, dat ligt aan het weder. Niet alleen mijn kledij, maar mijn hele wezen (inbijzonderheid baardgroei en vetverdeling) zijn ingesteld op een werktemperatuur tusschen –10 en +5 graden celcius. Dat zijn namelijk de normale nachtelijke novembertemperaturen. Ja het weder is een bron van gramschap.

Maar de kinderkens maken natuurlijk veel goed. Ze zijn braver dan ooit, en daar moet ik de moderne pedagogie dankbaar voor zijn. Vroeger telde ik gemiddeld vijf ambetanteriken per klas, en evenveel onuitstaanbare betwetertjes. Deze zijn inmiddels herdoopt tot ADHD'ers resp. hoogbegaafden, en ze worden kalm gehouden met medicijnen resp. extra huiswerk en aandacht. Er wordt nog amper aan mijn baard getrokken. Het maakt mijn schoolbezoeken heel wat aangenamer. Zou men denken. Want dat is helaas niet zo.

Onlangs zeide ik nog tegen ene schooljuffrouw: 'In plaatsch van de kinderen zou men beter de OUDERS van die probleemgevallen rilatine door de keel jagen.' Ik kreeg geen bijval, nochtans had ik de schrynende situatie perfect samengevat. De gemiddelde ouder is tegenwoordig een hysterische (verschoning voor het zwaere woord) mierenneuker. U moest eens weten hoezeer ik word lastig gevallen de schoolpoort, door ouders die my een doordesemd psychologisch profiel schetsen van hun Kasper of Ambertje. Tegenwoordig lijden al die kinderkens aan hyperactiviteit, negatieve zelfbeelden, eetstoornissen, sociale remmingen, waanbeelden en verlatingsangst.

Dan zeg ik byvoorbeeld wel eens: 'Maar natuurlijk, mevrouwtje! Natuurlijk lijden kinderen aan verlatingsangst! Dat doen ze al eeuwen! Waarom anders is dreigen met opsluiting in den kelder al zo lang zo’n goed middel tegen wangedrag?' U kunt niet gelooven welke beledigingen ik vervolgens te slikken krijg. En welke eisen! Men eist van mij dat ik met de kleine Arne een lang gesprek kom voeren over zijn konyn dat van den zomer is overleden. Men verwacht van mij dat ik in ene spelsituatie de kleine tiran Jenne zover krijg dat hij voortaan zijn bordje leeg eet! Of dat ik enen driejarige die aan tafel gaarne zijn zusje prikt met een vork duidelijk maak dat geweld geen oplossing is! Of dat ik mij ontferm over enen kleuter bij wie de bonding met zijne bomma niet wil lukken. Als ik verklaar daar niet op in te willen gaan, krijg ik naar mijn hooft geslingerd dat het ene schande is dat ik mij kindervriend noem!

O gij schaarse tot evenwichtige volwassenen opgegroeide lezers! Gij zult begrijpen waarom de Sint ’s nachts op het dak, het hoofd wat beschaamd afgewend van zijn knecht en zijn peerd, al eens een traan vergiet over zulke groteske misverstanden. En gij zult evenzeer verstaan dat ik nachtmerries heb waarin vaders en moeders mij luid uitjouwen, tot ze plots naar hun horloges kijken en onthutst roepen: 'Oei! Het is tijd voor quality time met onze Lars en ons Laure!' Dan hollen ze weg en schiet ik wakker.

Vroeger was het evenwel niet beter, daer niet van. Toen werkten de kinderkens in mynen en ateliers, en waren niet eens vakbonden! Neen, gemakkelijk is mijne taak eigenlyck nooit geweest.

O ja, ik las in de krant iets over het sportpaleis, en ik dacht spontaan aan enen brief die den kleinen Gert my lang geleden schreef: 'Lieve Sinterklaas, ik wil geen cadoozen, ik wil dat alle kindjes al hun geld geeft aan mij. En als gij daar niet voor zorgt, dan zorg ik zellef wel voor een Sind die dat wél kan reegelen.'

Met vriendelijke groeten, Sinterklaas

Gepubliceerd door Humo om 11:36 am | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Waarde lezers,

Men vraagt mij wel eensch wat ik het hele jaar in Spanje doe, en wat het geheim achter mijn hoge leeftijd wel zou zijn. Wel, de waarheid heeft haar rechten. Ook al is ze misschien een beetje schokkend.

Dat hele Spanje is natuurlijk een verzinsel om mijn lange afwezigheyd te verklaren. Die brave kinderkens hebben waarlyk geen behoefte aan de toch wat onsmakelijke feiten. Neen, na zes december blijf ik gewoon te lande. Ik begeef mij dan naar een middeleeuws nonnenklooster aan de kuststreek, waar ik in het holst van de nacht aanklop. Een oude zuster, de enige die mijn geheim kent, maakt dan open en leidt mij meteen naar de crypte. Daar kleed ik mij uit tot op mijn naakte vel, en ik leg mij in een granieten tombe. Dat voelt eerst wat koud aan, maar alras begint mijn lichaamstemperatuur te dalen, en dan heb ik daar geen last meer van. Vervolgens rest mij niets meer dan wachten.

Als men daar zo ligt te liggen in de duysternis verdwijnt alle tijdsbesef, maar ik schat dat ik zo rond het Allerheiligste Feest van Kerstmis al deerlijk begin te ontbinden. Dan verdwijnen namelyk ook mijn gedachten, of wat daar nog voor moet doorgaan. De nonnetjes die hoog boven mij in de kapel de Middernachtmis zingen, klinken dan nog slechts als in een vage, halfvergeten droom.

Ergens in de lente begin ik weer te ontkiemen, maar veel moet u zich daar niet bij voorstellen. Volgens de zuster begint dat als een pluisje dat dag na dag groeit tot het formaat van een keukenhanddoek. Daaraan groeit dan later de rest. De baert is dus eerst. Mijn bewustzijn ontwaakt ergens in de zomer. Dat weet ik omdat de goede zuster elke dag van negen tot zes een radiofoontje naast mijn graf zet, om mij het wachten wat te verlichten. Van de Ronde van Frankrijk mis ik zelden ene rit, Wimbledon moet ik helaas steeds missen. Tusschen deze twee elementen situeert zich dus mijne geestelijke wedergeboorte.

Begin november ben ik weer helemaal de oude. Hoe ik dat precies weet? Door het hongergevoel dat plots opduikt. Ik kruip uit mijne stenen kist, de goede zuster vult deze met lauw water, ik duik er weer in en ik juich! Ja, ik juich het leven toe! Hoe zou u zelf zijn?

Na een verkwikkend ontbijt begeef ik mij met een taxi naar Calais, en daar stap ik op de boot die mij naar de kinderkens zal brengen.

Niet voortvertellen, als het u belieft.

Een vooraanstaand bioloog heeft zich ooit over mijn levenscyclus gebogen, en hij kwam tot de conclusie dat het een typisch geval is van ongeslachtelijke voortplanting. Ik zou bij het ontbinden spontaan sporen nalaten, uit de welke dan nieuwe Sinterklazen ontstaan. Ja, de overenthousiaste geleerde trok verregaande conclusies. Zo meende hij dat ik elk jaar eigenlijk iemand anders ben. Hij verkondigde tevens dat zijn theorie verklaart waarom er telkenjare verscheidene Sinterklazen worden waargenomen.

Verontrustender was dat ik volgens zijn opvattingen tot de familie van de zwammen en de schimmels zou behoren, en mijn diepste wezen dus plantaardig is. Ik was niet blij toen ik dat te horen kreeg, maar aan de andere kant, ik heb al zoveel onzin over myzelf horen vertellen dat ik denk: "ach, dit kan er nog wel bij."

Zo. Tot morgen, lieve deugnieten!

Sinterklaas

Gepubliceerd door Humo om 12:58 pm | Permalink | Reacties (1) | TrackBacks (0)

Waarde lezers,

Alles heeft zijn goede kanten! Dat wist ik al langer, maar de dag van gisteren heeft het mij opnieuw geleerd!

Aangezien het weder die morgend betamelijk was, drong een rit met mijn peerd zich op. Eilacie! Reeds na een kwartier gedraaf werd ik getroffen door ondraaglijke pijnen in de zaadstreek. Bij afstapping bleek dat mijn knecht het zadel omgekeerd op mijn gehoefde viervoeter had geplaatst. Ik zag mij dus genoodzaakt om mijn peerd opnieuw te bestijgen, evenwel met mijn rug naar zijne wapperende manen gekeerd. Vervolgens maande ik het trouwe dier aan om achteruit stappend op zijn peerdenschreden terug te keren, wat het uitzicht op de omliggende natuur zeer ten goede kwam.

Ondanks het folterende zeer besloot ik ’s avonds op ronde te gaan. Plicht voor alles! Toen ik op de grens tussschen gisteren en vandaag te Lier over de daken liep, hoorde ik uit een luchtrooster een hallucinante monoloog opstijgen. Die ging ongeveer als volgt:

'Samen zijn wij sterker dan ooit! Op crossmediale wijze zullen wij elk vanuit ons eigen kamp de verbroedering der volkeren blijven bevorderen. Gij bij den omroep, ik vanuit mijn media-imperium. Met breedband, in print, evenementen, met boekskens en DVD’s en duizenden lachende kinderen die gesponsorde ballonnen laten vliegen. De stad Lier zal onder uw bewind een Aards Paradijs worden. Wat? Willen ze u niet als burgemeester? Ach, wie laatst lacht, best lacht. En dat zal volgend jaar in oktober gebeuren, wanneer gij te Stockholm uw Nobelprijs voor de vrede gaat ophalen, waar ze in 'De Rode Loper' nog weken op kunnen terugkomen. Zorg dat ge in uw speech twee grappen vertelt, dan krijgt deze een eeuwig leven in die leuke archiefprogramma’s. Wat zegt ge? Ik? Neenee, ladies first. Hoe terecht het ook zou zijn, ik kan wel wachten tot 2008.'

Als beroepsmatige nachtraaf hoort Sinterklaas dat soort dronkemanspraat maar al te vaak, en ik wou mijn pad vervolgen, toen de monoloog ene pijnlijke wending nam:

'Verder moeten wij samen de krachten bundelen om Sinterklaas af te schaffen. Want die oude zak is een verderfelijk voorbeeld voor de kinderkens. Van multimediaal heeft die seniele hippie nog nooit gehoord. Raadpleegt hij zyn laptop om te zien wie er braaf is geweest? Nee, die zot gebruikt een versleten boek! Heeft hij een website met een forum? Interactieve spelletjes? Een televisieprogramma dat door de radio en andere media wordt ondersteund? Wapt of MSN't hij, doet hij aan marktonderzoek? Is die bebaarde worst te downloaden? Niets van dat alles! Dat stuk onbenul heeft de sterkste mercknaam in de doelgroep drie- tot achtjarigen, en dat dan zo laten verloederen! Een schande is het!

En nog anders iets, Bettina. Bij Sanoma zal ik een projectje opstarten om digitale frieten te ontwikkelen. Verstaat ge? Frieten, koken, kookrubriek, Flair, digitaal, multimediaal, samen eten, éénheid, verbroedering, samenlevingsopbouw, welvaart en vrede, standbeeld op de Grote Markt, wereldheerschappij!'

Was mijn humeur door die zaadpyn al niet opperbest, dit kwam er nog bovenop. Ik gaf de man geen kans zijn stuitend betoog af te maken. Met enen vervaarlijken sprong dook ik door hun vensterraam. Met peerd en al. In een wolk van versplinterend glas riep ik hen een paar dingen toe die ik hier niet zal herhalen.

Daarnaast herinnerde ik hem aan de brief die hij ooit als zevenjarige had geschreven, en die eindigde met de woorden: 'Lieve Sint, wat ik allerliefst wil is: au sérieux genomen worden.' Ik heb hem gezegd: 'Beste man, er zijn wensen die zelfs Sinterklaas maar half vervulling kan brengen. Om het in uw eigen jargon te formuleren: ja, gij wordt au sérieux genomen, maar toch vooral virtueel. Haha!' Tijdens het hoongelach dat ik daarop liet volgen smolt mijn zaadleed als sneeuw voor de zon. En daarvoor was ik die mensen dankbaar. Ik heb hun een chocoladen ventje en een groot stuk speculaas geschonken, ten teken dat alles vergeten en vergeven was. Evenwel pas nadat zij oprecht hun spijt hadden betuigd. Nee, het zijn nog de slechtsten niet. Zo zie je maar dat – zoals ik al zei - alles zijn goede kanten heeft.

Beste groeten van Sinterklaas

Gepubliceerd door Humo om 12:27 pm | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Waarde lezers,

Wie zoals ik des nachts geruisloos over de daken zwerft, heeft wel eens uitzicht op zaken en gebeurtenissen die niet voor de openbaarheid zijn bedoeld. Wat de menschen allemaal niet verzinnen om de op zich toch wat naargeestige act van de voortplanting te veraangenamen! Welk een waaier aan vaak felgekleurde motorisch aangedreven middelen komt daar aan te pas. Een mensch wordt er zowaar vrolijk van.

Maar nu iets anders: de misdaadbestrijding! De vorige nacht heb ik een voorwerp herontdekt dat ik zelf vaak heb gehanteerd, zij het in andere omstandigheden. Ik heb het over de roe! Jawel, ik zag ene blozende vrouw, ene moeder van drie kinderkens. Zij had zich gekleed voor het avondgebed. Deze vrouw droeg immersch het habijt en de kap van de Zusters van het Allerheiligste Hart van Jezus, zij het in een versie die hele lappen appetijtelijk vleesch onbedekt lieten - wellicht in het kader van de onstuitbare opwarming van de aarde. In haar hand hield zij een roe van de allerfijnste materialen. Aan de met fluweel omgeven handgreep bengelde een aandoenlijk gouden kwastje, De takken van de roe waren zoals het hoort van vers berkenhout gesneden.

Het slachtoffer van de roe was een man, gekleed in een zwart zwembroekje, een beulskap en belachlyke laarsjes. Het was overduidelijk een inbreker die ze net had gearresteerd, een inbreker die zich lelijk had misrekend! Want de demonische kledij waarin hij zich had gehuld, had haar doel voorbijgeschoten: de ferme volksvrouw was er in het geheel niét door afgeschrikt! De boosdoener – zo te horen een vreemdeling – riep luidkeels "nognog! nognog!", wat in de taal zijner vaderen waarschijnlijk "genade!" betekent.

Tegen de avondschemering snuister ik al eens graag in myn archieven, en daar duiken regelmatig kinderlijke schrijfsels op van van lieden die heden op de hoogste tree van maatschappij’s ladder vertoeven. Zoals deze, in 1959 geschreven door de kleine Jean-Marie.

"Lieve Sinterklaas, in bijlahe I vindt uu op de bladzeiden 1 tot 12 een opsommingk van mijn kwaliteiten. Sorrie dat ik ze in zoon kleine lettertjes hep heschreven, maar het zijn er nohal veel. De bladzeiden 13 tot 28 zijn een samenvatting van wat ik van uu wil krijhen. Bijlahe II bevat namen en adresen van stouteriken, pestkopen en onnozelaars in de leeftijdscategorie 0 tot 12 jaar. Tis te zeggen; de ergste gevallen. Bijlahe III is niet bijhevoegd. Zij bevat het bewijsmateriaal voor Bijlahe II. U kan zich deze Bijlahe bij mij aanschaffen. Gij ziet, Sinterklaas, dat ik verdomd hoed weet wat er onder de mensen leeft!

Uw kleine kapoen Jean-Marie.

PS Ik weet dat gij niet bestaat, want ik ken verscheidene mensen die willen hetuihen dat zij uu op bepaalde ohenblikken NIET hebben hezien! Heef mij dus maar mijn zin of anders...!"

Ach, die kleine kapoenen toch!

Zo, lieve lezers. Morgen zal ik de Vlaamsche televisieprogramma’s behandelen. Of iets anders. Tot dan!

Sinterklaas

Gepubliceerd door Humo om 02:56 pm | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Waarde lezers,

Sinterklaas blogt! Het zal u misschien verbazen. Wel, mij verbaast het oock. Lang heb ik geaarzeld vooralentweder ik heb toegezegd deze blogtaak op mij te nemen. Een Heilige man heeft immersch wel wat anders te doen, maar er is één aspect aan deze opdracht die haar onweerstaanbaar maakt: het is voor volwassenen.

Begrijpt mij niet verkeerd, ik ben en blijf een grote kindervriend, maar af en toe word ik overvallen door wat men vroeger een grote verboeftheyd noemde.

'Lieve Sint, ik wil twee accurate chocoladen afgitsels van uw pimmel.' (G.)

Ja, soms wordt het mij te veel. Onbeschoftheid! Geschreeuw en gejengel van ettertjes met een iPod! Die op de achterbanken van auto’s naar mijn troon gevoerde kinderkens, gekleed in pakjes waarmee men een gemiddeld Senegalees dorp een maand kan voederen!

(Een tussenwerpschel: de over mijn schouder meelezende kapitein mijns boots – dhr. Roger Verscheepen – werpt op dat kinderkleding in het geheel niet voedzaam is. Met name de hedendaagse kinderkleding bestaat voornamelijk uit onverteerbare stoffen zoals nylon, polyester en ordinair plastic.)

Enfin, elk jaar passeert er een stoet verwende, vetgemeste, hebberige onbehaarde kabouters voor mijn heilige neusch. Een kudde onvolwasschenen die hun karige normen en waarden uit computerspelletjes hebben bijeengescharreld. Het vergt een aanzienlijke geestelijke inspanning om deze reeds in de kiem verdorven overbeschermde egotrippertjes lief te hebben. Dat Sinterklaas daar nog steeds in slaagt, is een groter wonder dan een stokoude man die te paard volledig ongevallenvrij stormen trotseert op de herfstige daken.

Maar laat mij nu een einde maken aan deze zeuring, om u te onderhouden over iets wat waarlijk interessant is! De ontelbare brieven die ik in de loop der jaren heb ontvangen, vormen een enorm archief, waarin zich stucken bevinden van lieden die heden de elite dezer maatschappy uitmaken.

'Lieve Sint, wij moeten eens klappen.' (W.)

Laat mij een voorbeeld geven. Enen brief, ergens in de jaren zeventig, van een achtjarig meisje uit Begijnendijk: "Lieve Sinterklaas. Ik wil aandacht! Ik wil zeer veel andacht! En ook twee accurate chocoladen afgitsels van uw pimmel: een slape en een stijve; en dan ook nog een lindmeter, zodat ik dat allemaal precis kan opmeeten. Uw lieve kapoen, G."

Nog eentje? Vooruit dan.

"Sinterklaas. ik stel een deal voor. Gij geeft mij een eigen restaurant en een dik vet mediabedrijf. Anders begin ik gewoon met een eigen Sinterklaas. Lijkt mij heel redelijk. Uw lieve deugniet W. PS misschien moet ge Zwarte Piet in een aparte holding onderbrengen, die kunt ge dan later in het buitenland verpatsen en zo een hoop poen laten terugvloeien. Poen in de kleur van uw knecht. We moeten dringend eens klappen!"

U ziet, waarde lezer, in de kinderziel ontwaren wij reeds de trekken van de latere volwasschene. Dat maakt mijn werk zo interessant. Tot morgen!

Sinterklaas

Gepubliceerd door Humo om 01:21 pm | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Gepubliceerd door Humo om 10:28 am | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Lopers grijpen al snel naar sportdrankjes als aanvulling op de grote hoeveelheden water die ze moeten opnemen. Maar melk kan ook een alternatief zijn.

Gepubliceerd door Humo om 03:55 pm | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Ik werk aan mijn tweede boek. Chinchilla Song ging over gevangenschap en vrijheid. Nu schrijf ik aan mijn biografie. Iemand heeft me geschapen, daar zijn we het over eens, en nu ga ik gewoon rustig door. Ik ben het kind van een Spaanse moeder en een Nederlandse vader. Mijn moeder woont op een olijfgaard in Spanje en mijn vader is dood. Mijn vader was dokter en is op jonge leeftijd gestorven. Zijn dood kwam in ons dorp als een schok. Hij behoorde tot de generatie babyboomers, de generatie die leeft als God in Frankrijk: Après nous le déluge. Mijn vader was altijd in de weer met giftig spul, hij mengde zelf voor de mensen zijn brouwsels. Oplappen noemde ik dat. In Venus komt voorbij - de titel van het boek - leg ik net zoals Büchner; dat deed in zijn Woyzeck de duistere praktijken van mijn vader bloot. De reden van zijn heengaan zoek ik uit in het boek, alsook de werkelijke drijfveer van Eline (Zij is Venus en komt dus terug).

Ik kan me ondanks alle commotie in de kranten goed concentreren. Dat is het heerlijke aan deze cel. Laat men in de buitenwereld elkaar maar beschimpen en met modder bekogelen. Wanneer de dijken breken en het water binnenstroomt, zit ik droog. Ik zit op de derde verdieping. Misschien komen de cipiers dan met bootjes het eten brengen.

Gisteren las ik op de webpagina van een Nederlandse krant dat we de eerste jaren nog lang niet voor het wassende water op de vlucht hoeven te slaan. Er moet geïnvesteerd worden en er moeten politieke knopen doorgehakt worden maar de eerste honderd jaar kan met wat beton en een goed beleidsplan een ramp tegen te worden gehouden. Wordt niemand van deze lijdzame aanpak daarbuiten woedend? De ijskappen smelten, de symptomen zijn duidelijk, alleen wordt er zoals in de allopathische geneeskunde (ik zweer bij homeopathie, als reactie op mijn vader) enkel aan de voorzorg en de nazorg gewerkt. Het probleem bij de wortels aanpakken doet niemand.

Ik heb geen kinderen, ik rijd geen auto, ik verbruik weinig verpakkingsmaterialen. Goed, ik ben hartstochtelijk gebruiker van internet, mijn venster op de wereld, maar verder heb ik hier opnieuw geleerd wat soberheid is. Wordt het niet stilaan tijd dat we met z’n allen ons die vraag stellen. Kan het eenvoudiger en wat levert ons dat op. Ik krijg het gevoel dat daarbuiten de werkelijke gevangenis ligt en niet binnen deze muren.

Wij begroeten elkaar hier ’s ochtends, op mijn afdeling mogen we bij elkaar binnenlopen. We helpen mee in de keuken, we sorteren ons afval. We leven een beetje als monniken in een klooster. Dit is niet het ideale leven, begrijp me niet verkeerd. Maar af en toe op rantsoen zoals mijn grootouders regelmatig deden, een maand per jaar vasten en erachter komen dat het ook met minder kan, doet deugd.

Ik zit hier nog twee jaar. Dan moet ik opnieuw de verleiding in. Zoals bij Michaël de angst om naar huis terug te keren om de oren slaat op het moment dat Benny dood is, krijg ook ik het steeds benauwder: Ben ik in staat om straks naar huis te gaan en zonder weer van alles te willen doen, rustig met een glas water op de bank te gaan zitten en me te concentreren op de krant? Het licht door de ramen langzaam te zien overgaan in duisternis: ik steek een lampje aan. (Uit Chinchilla Song). Ik denk dat als ik hieruit kom ik de eerste de beste kerk in loop en een kaars aansteek uit dankbaarheid voor wat ik geleerd heb. Kun je nagaan!

Gepubliceerd door Humo om 10:20 am | Permalink | Reacties (1) | TrackBacks (0)

Gepubliceerd door Humo om 03:40 pm | Permalink | Reacties (1) | TrackBacks (0)

Nog een bijkomende reden om te lopen: van lopen word je slimmer!

Muizen worden slimmer door te lopen. Uit een Nederlands experiment blijkt dat muizen die in een tredmolen lopen tot twee keer meer nieuwe hersencellen maken dan sedentaire muizen.

De onderzoekers wilden ook weten of de nieuwe hersencellen de muizen slimmer maakten. Zij onderwierpen de muizen aan een doolhoftest.

Door de nieuwe hersencellen konden de sportieve muizen beter hun weg terugvinden in het doolhof.

Luie ratten

Het experiment werd herhaald bij ratten. Maar de resultaten waren erg verschillend, want ratten zijn van nature lui. Teveel verplichte lichaamsbeweging bezorgde hen stress.

En de mens?

Het is mogelijk dat lichaamsbeweging ook de mens stimuleert om nieuwe hersencellen te maken. In de toekomst zou dit mensen met Parkinson of Alzheimer kunnen helpen.

Een vermindering van het aantal hersencellen speelt ook een belangrijke rol bij depressie. Aan u dus de keuze: lopen of Prozac?

Gepubliceerd door Humo om 10:41 am | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Sufjan Stevens ‘Sister Winter’ | kerstpop | 5.78 MB
Sufjan Stevens ‘That Was The Worst Christmas Ever’ | kerstpop | 3.28 MB
U wist het ongetwijfeld al: Sufjan Stevens brengt een box uit met vijf ep’s barstensvol kersthits, die simpelweg ‘Songs For Christmas’ heet. Mocht ie cadeaugewijs in onze platenkast belanden, dan krijgt ie ‘n plekje tussen Lows ‘Christmas’ en ‘Sock It to Me Santa’ van The Lazy Cowgirls. (nauwelijks-mis-te-verstane hint voor vrienden en familieleden) Hij zou daar werkelijk bééldig staan.

Midlake ‘It Covers The Hillsides’ | progpop | 2.96 MB
Morgen (18/11/2006) treedt Midlake aan in de AB, samen met onder meer Yo La Tengo en het fantastische Espers, onder de ietwat misleidende Psychedelica_Now!-vlag. Wie ze eerder dit jaar in het voorprogramma van Spoon of op Pukkelpop aan het werk zag, weet daarmee genoeg. Voor alle anderen: ze zien eruit als een stel godsdienstleraars, maar er schuilt bijzonder veel Fleetwood Mac in hun melodieën, en ‘It Covers the Hillsides’ is een quasi-perfecte radiopopsong over sneeuw. Gaat dat zien.

Joanna Newsom ‘Emily’ (live) | elfjesfolk | 8.61 MB
Voor Joanna Newsoms kamerbreed gearrangeerde laatste cd, ‘Ys’, gaat ons muzikale less is more-motto met plezier een tijdje de koelkast in... al moeten we toegeven dat de koude rillingen pas echt koerske doen langs onze ruggengraat, wanneer we ‘Emily’ in deze ingekorte, kale live-versie uit 2005 horen.

Arab Strap ‘Where We’ve Left Our Love’ | fish’n’chips’n’azijn-pop | 2.95 MB
Dit is Arab Strap ten voeten uit – sleazy, seedy & sulky – en toch vonden de heren deze song vorig jaar niet goed genoeg voor hun ‘The Last Romance’. Zanger Aidan Moffat heeft daar nu spijt van: "This is probably the best song we recorded for The Last Romance but it was dropped from the album for some forgotten reason. Hindsight’s a pain in the arse sometimes.” Op hun nagelnieuwe verzamelaar ‘Ten Years Of Tears’ staat ie dus wél.

Simian Mobile Disco ‘New Rave Mix’ | dj-mix | 80.4 MB
Geen flauw idee wat “new rave” mag voorstellen? Handig toch dat deze über-remixers van onder meer Air, The Rapture en The Go-Team! een snazzy staalkaart voor u bij elkaar mixten, en bovendien aan het eind de spots boven de dansvloer doven met iets aandoenlijks van Hot Chip. Stijl hebben heet dat dan. (link via Earplug)

Gepubliceerd door hs om 08:05 am | Permalink | Reacties (2)

Sportkousen

Moderne sportkousen houden de voeten droog en comfortabel.

Ze beschermen en ondersteunen de voeten, en zorgen voor gezondere voeten.

Er zijn verschillende soorten kousen: natuurlijke of synthetische vezels, dikke of dunne kousen, kousen met extra versterking in het midden.

Enkele tips om kousen te kopen:

1. Geen katoen

Koop nooit volledig katoenen kousen. Katoen absorbeert water (zweet), maar voert het niet af.

Al snel voelen de voeten nat en oncomfortabel aan.

2. Eerst passen

De meeste mensen kopen eerst schoenen, en denken dan pas aan kousen. En dit is verkeerd. Want pas met een paar kousen dat goed past, kan u loopschoenen kopen.

Zo vermijdt u onaangename verrassingen tijdens de training.

3. Naainaden

Pas op voor naainaden rond de tenen. Ze zijn één van de belangrijkste oorzaken van blaren op de tenen.

4. Het middenstuk

Koop kousen met een hechter middenstuk. Dit geeft extra steun en blijft beter op zijn plaats zitten.

Gepubliceerd door Humo om 03:36 pm | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Gepubliceerd door Humo om 10:28 am | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Spiermassa

Mannen zijn groter dan vrouwen. Zij hebben ook een grotere verhouding spieren tegenover lichaamsvet dan vrouwen.

Daarom verbranden mannen meer calorieën, en moeten ze meer eten.

Genoeg voedingswaarde

Vrouwen moeten hun quota vitamines, mineralen, proteïnes, koolhydraten vezels opnemen met minder calorieën.

Daarom moeten ze extra oppassen voor frisdrank of snoep. Deze hebben weinig nutritionele waarde.

Vrouwelijke efficiëntie

Tijdens een looptraining halen vrouwen 40% van hun energie uit vetten. Hierbij wordt het glycogeen in de spieren gespaard.

Mannen halen slechts 30% van hun energie uit vet, en gaan sneller glycogeen verbranden.

Daarom doen sommige vrouwen het beter dan mannen in ultramarathons.

IJzer

Door het bloedverlies tijdens de menstruatie zijn vrouwen veel gevoeliger voor een ijzertekort.

Daarom hebben ze 80% meer ijzer nodig dan mannen.

Gepubliceerd door Humo om 03:39 pm | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Nu de controverse rond Koen Filet en de Marathon van New York over zijn hoogtepunt heen is, kijken we naar de andere deelnemers die nog aan het trainen zijn. Paul Van Den Bosch bespreekt de laatste loodjes.

Interview 1 hoor je hier, voor interview 2 klik je hier.

Gepubliceerd door Humo om 11:58 am | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

‘De kerkklokken beginnen te luiden. De doden worden ongerust. De wolken hangen laag boven de vlakte. Zwarte velden, doorsneden met rijen kale populieren. Een kleurplaat door een boos kind met grijs en zwart ingevuld.’ (Uit: Chinchilla Song)

Het is een heel aangrijpend boek over een heel sombere dag en ik werd vanochtend ook wakker met een zwaar gevoel. De glimlach die ik mezelf opplak om mijn seksuele energie door mijn lichaam te sturen blijkt niet te kleven. In de krant verschijnen boze berichten omdat men zich vragen stelt over mijn identiteit. Ik voel me als Pinocchio die door zijn vader is verlaten en door de mensen(een aantal, niet allemaal) wordt uitgehoond. Is er iemand die mijn neus weer een stukje korter maakt? Deze goede fee vergeeft Pinocchio steeds opnieuw. Vergiffenis is een mooie deugd. Dus ik bedacht dat het feit dat ik het boek heb geschreven eigenlijk een daad van liefde is en dat ik ook vele mooie reacties op het boek heb gekregen. Van een aantal vrouwen heb ik liefdesbrieven gekregen. Ze schreven dat ze me graag zouden komen opzoeken (omdat ik in een verhaal in De Morgen en de Volkskrant heb geschreven dat ik verlangde naar een vriendin, om met haar de wereld te ontdekken). En een vrouw stuurde me een onderbroekje dat rook naar patchoeli. Ik heb haar het onderbroekje teruggestuurd. Misschien heb ik haar daarmee pijn gedaan.

Nadat ik vanmorgen mijn buikspieroefeningen had gedaan en had ontbeten had ik een onweerstaanbare lust om naar buiten te gaan en rechtdoor te lopen, altijd maar rechtdoor.

Vrijheid is iets in je hoofd. De ware revolutie zou daar moeten plaatsvinden. In ieders hoofd.

Ik heb het gevoel dat ik rijp ben voor de buitenwereld. Ik heb het over fysieke vrijheid.

Ik ben benieuwd wat voor soort mensen mijn boek kopen. Ik denk dat het mensen zijn zoals ik. Nieuwsgierig en open. Het idee dat ik besta in de buitenwereld geeft me eerlijk gezegd het gevoel dat ik al vrij ben.

Terwijl ik dit schrijf, luister ik op mijn iPod naar klavecimbel muziek. Ik ben in een klavecimbelstemming. Ik heb een heel mooie uitvoering van de Goldbergvariaties van Bach op klavecimbel. Gespeeld door Trevor Pinnock. Het is zo licht en elegant. Ik heb daarnet in mijn cel een soort vreugdedansje gemaakt. Op mijn sokken. Omdat ik blij ben dat ik besta. En omdat ik helemaal nooit alleen ben, maar altijd samen met mezelf. Ik voel me werkelijk met z’n tweeën. Ik heb het niet over ijdelheid maar gewoon het vermogen jezelf te onderhouden.

Er wordt in de krant gegist wie ik werkelijk zou zijn. Ik heb voor het eerst een foto van mezelf aan de buitenwereld getoond. Mijn uitgeverij heeft een display gemaakt met een foto van mij op ware grootte. De foto is vorige week hier in de gevangenis genomen. De styliste had een gestreept pak, een zwart rolkraagje (dat had ik gevraagd) en een paar zwarte schoenen (ik draag meestal witte All Stars) voor me meegenomen. Ook op mijn website: www.emmanuellipp.be sta ik voor het eerst met een foto. Tegelijkertijd begrijp ik de verwarring wel, ik had ook een vriend kunnen laten fotograferen. Ik maak me klaar om morgen de Humo te ontvangen. Het interview dat ik geef zal dus gaan over mij én mijzelf. Een echt dubbelinterview, kun je nagaan!

Gepubliceerd door Humo om 08:00 am | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Natuurlijk zijn blessures niet altijd te vermijden. Je kunt een beginnende blessure herkennen aan een (ochtend)stijfheid na een zware training, een zeurige pijn bij aanvang van de training of pijn bij knijpen op de protesterende plaats. In het begin kan je door deze pijn of stijfheid heen lopen. Dit is echter onverstandig. De pijn komt altijd, maar dan heviger, terug. Als je een blessure hebt, laat die dan voldoende herstellen, want anders is de kans groot dat je weer een blessure oploopt. Je kunt hierover advies vragen aan je huisarts, fysiotherapeut of bij een Sportmedische Instelling. Begin na de blessure in ieder geval weer rustig. Probeer nooit te snel een trainingsachterstand in te halen en besef dat een week rust een conditieverlies van twee weken betekent. Verlies dat overigens beperkt kan worden door na overleg met trainer of arts bijvoorbeeld te gaan zwemmen of fietsen. Ook kan het mogelijk zijn om met een bandage of tape de draad weer op te pakken, maar doe dat alleen na sportmedisch advies.

Gepubliceerd door Humo om 03:56 pm | Permalink | Reacties (1) | TrackBacks (0)

Pelvis

Vrouwen hebben een bredere pelvis dan mannen, waardoor de hoek van het bovenbeen van heup naar knie groter is. Hierdoor raken ze de grond eerst met de buitenkant van de voeten.

Damesschoenen slijten dus het snelst aan de buitenkant.

Pronatie

Vrouwen proneren (het naar binnen draaien van de voet) meer dan mannen, net omdat ze de grond eerst met de buitenkant van de voet raken.

Verschillende voeten

Daarnaast zijn vrouwen kleiner en lichter dan mannen. De zool van mannelijke loopschoenen is te hard voor hen.

Vrouwen hebben ook smallere hielen, waardoor ze moeilijk een paar passende schoenen vinden.

Vraag in de winkel naar loopschoenen voor vrouwen. Bezoek verschillende winkels, tot u het juiste model gevonden hebt.

Gepubliceerd door Sanoma om 12:18 pm | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Van mijn uitgever heb ik vernomen dat er berichten in de kranten zijn verschenen waarin men mijn identiteit in vraag stelt. Ik moet zeggen dat me dat pleziert.

Ik ben de laatste die z'n eigen identiteit niet in vraag stelt. Iedere ochtend vraag ik mezelf af wie ben ik, wat ga ik vandaag anders dan gisteren doen. Ik doe dan ademhalingsoefeningen. Ik adem in en ik adem uit. Dat is niet zo moeilijk. Ik probeer daar echter bij te vergeten wie ik ben. Sommigen noemen dat meditatie ik noem dat omgaan met mijn seksuele energie. Sinds ik een boek over de orgastische man heb gelezen kan ik meerdere malen per dag klaarkomen zonder te ejaculeren. Ik stuur de energie die daarbij vrij komt door mijn hele lichaam. Belangrijk daarbij is dat ik bij het uitademen glimlach. Ik heb leren glimlachen. Iedere ochtend neem ik een van m'n organen apart, visualiseer het en glimlach er tegen. Meneer Johannes heeft me dat geleerd. Mijn lever neem ik het meest ter harte. Mijn lever had te lijden onder mijn opgekropte woede. Iets waar ik in Chinchilla Song uitgebreid aan refereer. In die zin vind ik in Michael, mijn hoofdpersonage een bouwsteentje van mijn identiteit. Waarschijnlijk moet ik nog veel boeken schrijven om daarna de verschillende passages die werkelijk over mezelf gaan aan elkaar te plakken in het ultieme boek en dat voor te stellen aan de pers: Wie is Emmanuel Lipp - Dit is Emmanuel Lipp. Het is de vraag van mijn campagne, volgens de pers nu al een mediastunt. Ik weet het eerlijk zelf niet. Ik ben een moordenaar met twee gezichten. Heb ik zelf bedacht. Het spijt me, de angst slaat me om het hart. Ik die van minuut tot minuut de cellen in mijn lichaam levend probeer te houden ben opeens dat tweede gezicht verloren. Datgene waarmee ik blijmoedig mee naar buiten durfde te komen. In het dorp waarover ik schrijf hadden we in de Zandstraat een caféhouder. Die had er van tijd tot tijd ook even geen zin meer in. Het liefst op zaterdag. Hij hing een bord voor het raam. Gesloten wegens rijkdom. Ik moet nog iets ludieks bedenken maar zaterdag aanstaande hangt op de boekenbeurs een bordje met iets dergelijks: WEGENS TE VEEL BELANGSTELLING AFWEZIG. Kun je nagaan.

Gepubliceerd door Sanoma om 05:50 pm | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Na een zware loopprestatie, zoals een marathon, volgt er telkens een fysieke en mentale dip.  Maar mits een goede voorbereiding kan die worden voorkomen.

Aan de meet

Ook al bent u bekaf, wandel onmiddellijk na de meet nog eens een tweetal kilometer. Eet en drink ondertussen.

Door het wandelen wordt er bloed naar de spieren gepompt. Zo kunnen deze afvalstoffen afvoeren.

Een uurtje later

Neem eerst een douche, en eet iets. Een maaltijd binnen het uur na de inspanning is ideaal om te recupereren.

Wandel nadien nog een vijftal kilometer (ongeveer een uur).

Drink regelmatig, en aarzel niet om gezonde snacks te eten gedurende de dag.

De dag nadien

Wandel een half uur à een uur.

Zorg gedurende de dagen die volgen voor extra vitamine C in het dieet.

Deze vitamine bevordert de genezing van de minuscule scheurtjes die de spieren hebben opgelopen.

Twee dagen nadien

Begin met vijf à tien minuutjes te wandelen. Loop dan een minuut.

Wissel gedurende een klein uur enkele minuten wandelen met een minuut lopen af.

Gepubliceerd door Humo om 03:20 pm | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Wie meer sport, verbruikt ook meer energie. En moet dus meer eten. Maar hoe pak je dat slim aan? We vroegen het aan Ilse Vaes.

Gepubliceerd door Sanoma om 10:04 am | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Zondag had Koen het zwaar tijdens de trainingen. Op zijn website (www.koenfilet.be) schreef hij er het volgende over:

Aflevering drie was feel good, aflevering vier is miserie. Niet voor Frank "the machine", niet voor Joke "superwoman", wel voor Geert, Sylvie en mij. Tot aan de 20 km door Brussel leek alles vanzelf te gaan. Maar toen begon het sukkelen. Niet alleen ik twijfelde aan de goede afloop van het project, ook Paul zijn vertrouwen in de goede afloop wankelde. En Koen Peers zei vlakaf: de knieën van Sylvie en Koen zijn niet geschikt voor duurloop.

Met slechte knieën kan je gelukkig wel fietsen (al kan dat ook mislopen). Alternatieve training, heet zoiets in het jargon van Paul. Aquajoggen ware eigenlijk nog beter, maar ik krijg de weubbekens van alles wat met zwembaden te maken heeft.

Mijn motivatie zakte ver weg. Twee maanden niét lopen, ik werd er diepongelukkig van. En toen Paul eindelijk de toelating gaf om opnieuw met looptrainingen te beginnen, vond ik een paar spullen niet meer terug.

Ik heb niet één slechte knie, ik heb twee slechte knieën. Aflevering vier ging over het iliotibiale frictiesyndroom aan mijn rechterkant, een probleem dat ik deel met Sylvie en met Geert, en een kwaal waar elke loper lichtjes depresief van wordt, getuige dit beeld van de doorgaans zonnige Geert. Niets liet vermoeden dat het uiteindelijk mijn andere knie zou zijn die mij de das om zou doen. Aflevering vijf zal over de meniscus handelen, en in aflevering zes komt de Aanstaande Atleet niet meer voor. Voor altijd Aanstaand.

Gepubliceerd door Humo om 03:28 pm | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Gepubliceerd door Sanoma om 10:00 am | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Jeffrey & Jack Lewis ‘Williamsburg Will Oldham Horror’ | indiefolk | 7.97 MB

We betwijfelen of de modale Brooklyn-hipster twee keer zou opkijken, mocht hij Will Oldham (uw platenkast kent hem beter als Mijnheer Bonnie ‘Prince’ Billy) spotten op de Newyorkse metro, maar de antifolk-broertjes Jeffrey & Jack Lewis zijn duidelijk nog lang niet zo blasé.

Was hij het écht of ging het om een lookalike? Veel maakt het uiteindelijk niet uit: voor Jeffrey Lewis blijkt de sighting van Oldham meer dan voldoende aanleiding voor een hilarisch mijmerparcours over de hipster-lifestyle in Williamsburg, de Stones in 1965 versus de Stones in 1969, en zijn eigen status als half-gesjeesde indierocker. Terwijl hij zingzeggend door een tekst met de lengte van een kloeke novelle raast, kleurt zijn gemijmer steeds donkerder. De paranoia van LCD Soundsystems ‘Losing My Edge’ sijpelt binnen, en een full-blown identiteitscrisis loert om de hoek. Met niet meer dan een echoënde viool en een simpele akoestische gitaar als backing, confronteert hij Oldham: “Even you must wanna quit / Like if you hear a record by Bob Dylan or Neil Young or whatever / You must start thinking ‘Yeah people like me but I won’t be that good ever’”. Will is not amused, en het vervolg van ‘Williamsburg Will Oldham Horror’ is dan ook te gruwelijk voor een familieblog als deze. Wacht tot uw kinderen liggen te slapen, en luister dan gewoon zelf.

(mocht de link niet goed werken, ga dan naar http://www.myspace.com/jefflewisband en download de song vanop die webpagina)

(link via Paper Thin Walls)

Gepubliceerd door hs om 07:31 am | Permalink | Reacties (2)

Voorzichtig

Wie blootvoets begint, moet heel voorzichtig te werk gaan. Door jarenlang rondlopen op schoenhielen zijn de enkels waarschijnlijk te kort.

Wandel eerst enkele weken thuis rond op blote voeten. Probeer pas nadien een eerste keer op blote voeten te lopen. Begin met vijf minuten.

Ondergrond

Asfalt en beton zijn slechte oppervlakken voor blote voeten.

Kies voor het gras van een voetbalveld of een golfterrein, of het strand. Zolang de grond zacht is, en er geen gevaarlijke voorwerpen op liggen.

Meer info vind je op www.runningtimes.com

Gepubliceerd door Sanoma om 12:15 pm | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Glucose

Uit onderzoek blijkt dat een slaaptekort het metaboliseren van glucose bemoeilijkt. En die glucose is nodig om te recupereren.

Leptine

Door te weinig slaap gaat het lichaam onvoldoende leptine aanmaken. Leptine is een hormoon in de hersenen dat het hongergevoel regelt.

Ieder zijn uurtjes

Het aantal uren slaap verschilt van persoon tot persoon. Sommigen hebben genoeg met vier uur, maar de meesten onder ons hebben minimum acht uur nodig.

Slapeloos voor de marathon?

Slapeloos tijdens de nacht voor de wedstrijd? Geen paniek! Uit onderzoek blijkt dat de nachtrust twee dagen voor een grote inspanning de belangrijkste is.

Eén slapeloze nacht komt u wel te boven!

Gepubliceerd door Sanoma om 10:18 am | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Gepubliceerd door Sanoma om 06:26 pm | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

1. Een hartslagmeter is als een toerenteller. Hij meet nauwkeurig de intensiteit van de training.
2. De hartslagmeter maakt het mogelijk om te trainen op het ritme dat ideaal is voor u persoonlijk.
3. Het direct meten van de hartslag tijdens het trainen is de nauwkeurigste manier om de prestaties te bepalen.
4. Het feit dat de vooruitgang kan worden gecontroleerd en gemeten versterkt de motivatie.
5. De training kan in een beperkte tijd maximale voordelen opleveren.
6. Een hartslagmeter geeft een objectief antwoord op vragen als "Ben ik goed bezig?" en "Boek ik vooruitgang?".
7. Het is een instrument om de frequentie en de intensiteit van de trainingen te regelen.
8. De hartslagmeter is de ideale trainingspartner omdat hij onmiddellijk feedback geeft.

Hoe werkt het?
 
Wanneer u pas begint te trainen, stijgt uw hartslag snel naarmate de intensiteit van de training toeneemt. Een borstband met een zender detecteert het elektrocardiogram (ECG - het elektrisch signaal dat afkomstig is van uw hart) en stuurt een elektromagnetisch signaal naar de Polar-ontvanger, die rond de pols gedragen wordt en de hartslaggegevens weergeeft.

Het hart pompt het bloed van de longen (waar het bloed zuurstof opneemt) naar de spieren (die de zuurstof verbranden als brandstof) en van daar terug naar de longen. Hoe harder u traint, hoe meer brandstof uw spieren nodig hebben en hoe harder uw hart moet werken om zuurstofrijk bloed naar de spieren te pompen. Naarmate uw conditie verbetert, kan uw hart meer bloed verpompen met iedere hartslag. Uw hart moet dan minder vaak slaan om de nodige zuurstof naar de spieren te brengen, waardoor uw hartslag lager is, zowel in rust als tijdens lichaamsoefening op alle inspanningsniveaus.

Gepubliceerd door Sanoma om 06:21 pm | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Gemotiveerd blijven om 42 kilometer af te leggen, is niet simpel. Wij geven alvast een paar tips om door te blijven gaan.

1. Breek de totale afstand op in kleine stukken: bouw een aantal kleinere doelen in zodat u al tijdens de race het gevoel krijgt iets te bereiken. Dit doet u het beste vooraf: bestudeer het parcours en bekijk wat er duidelijk opvallende en haalbare tussenmeets zijn. Wanneer u dan aan het lopen bent, kunt u steeds uitkijken naar de volgende overwinning.

2. Haal de focus van uzelf af: maak kennis met andere renners, online of via een loopclub en praat met hen over hun motivatie. Wanneer u zelf in een dip zit, kan het helpen om zich in andermans motivatie in te leven.

3. Geef uzelf een reden om verder te doen: hou duidelijk uw doel voor ogen en formuleer van hieruit positieve berichten voor uzelf: 'Ik kan 15 km. lopen"; "Ik kan nog blijven lachen tijdens het lopen"...

Gepubliceerd door Sanoma om 03:04 pm | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)