Au Revoir Simone ‘The Lucky One’ | dromerige synthpop | 6.19 MB

We zijn echt benieuwd of het tijdens het concert van Au Revoir Simone vorige donderdag ook gesneeuwd heeft in de Botanique. Geen echte sneeuw misschien, maar dan toch eiderdonsveertjes of van dat witte spul waarmee snowdomes gevuld worden. De bitterzoete droompopliedjes van Brooklynettes Annie, Erika en Heather zijn op het ondraaglijke af melancholisch én kraakhelder. Slaapliedjes zijn het, die je meevoeren naar de sprookjesachtige landschappen waar de maansafari’s van de vroege Air doorgaans landden, en die perfect passen bij de rozigste werkstukjes van Stereolab en Psapp.

We hadden u vandaag liefst van al de single ‘Fallen Snow’ aangeboden (MySpace/YouTube), omdat dat de enige track op de nieuwe plaat ‘The Bird Of Music’ is, die zich moeiteloos kan meten met het beste van hun debuut (herinner u ‘And Sleep Al Mar’, ‘Backyards Of Our Neighbours’ en ‘Stay Golden’). Maar openingstrack ‘The Lucky One’ illustreert met zijn sleebelletjes, rimpelende keyboards, sussende synths en naïeve tekst net zo beeldig waarom David Lynch niet anders dan een fan kàn zijn.

Te beluisteren terwijl je in de videotheek naar de ‘The Virgin Suicides’-dvd zoekt. Of wanneer je – gehuld in een lichtroze ski-outfit uit de jaren tachtig - tussen de sneeuwvlokken door probeert te laveren, op zoek naar een vintage drummachine in een straat vol tweedehands-instrumentenshops. Lees hier hoe je zelf bijpassende beenwarmers kan vervaardigen.

Gepubliceerd door hs om 01:11 am | Permalink | Reacties (2)

SLIM GAILLARD (01/01/1916 (?) - 26/02/1991

'There are only two men that I look up to : Slim Gaillard and Dizzy Gillespie. Without them I wouldn’t be playing'   Miles Davis

Deze niet mis te verstane uitspraak van de grote Miles Davis heeft de zogenoemde gespecialiseerde jazzkenners er nooit van weerhouden om de verdiensten van Slim Gaillard te minimaliseren en hem in het verdomhoekje van de jazzclowns te zetten. Met als tragisch gevolg dat we de naam van onze held soms niet eens terugvinden in ernstige jazzencyclopedieën.

Bulee 'Slim' Gaillard werd volgens de ene bron geboren in Cuba op 1 januari 1916 en volgens een andere bron vier dagen later in Detroit. Op 12-jarige leeftijd begeleidde hij zijn vader (die steward was op een oceaanstomer) tijdens een trip naar Kreta. Hoe de vork juist aan de steel zit weet niemand, maar Slim werd blijkbaar achtergelaten op het eiland toen het schip weer vertrok. Ondanks het feit dat klein 'Slimmeke' geen woord Grieks sprak, slaagde hij erin om te overleven en zes maanden later weer voet aan wal te zetten in de US.

Slims parcours van 12 stielen en 13 ongelukken (o.a. bokser) eindigde toen hij min of meer een vaste job kreeg aangeboden in een jazzclub als tapdansende gitarist. Met zijn kompaan, contrabassist Slam Stewart, vormde hij het uiterst succesvolle duo Slim and Slam, en componeerde hij de jazzwereldhit 'The Flat Foot Floogie'.

Na zijn legerdienst in 1943 werd het tijd voor een nieuw trio met de corpulente bassist Tiny 'Bam' Brown en drummer 'Scatman' Crothers , en werd Slim de vriend van half Hollywood. Hij was een graag geziene gast op exclusieve star party’s, waar hij Rita Hayworth, Ava Gardner en Lana Turner tot zijn vriendinnen mocht rekenen. Zij gaven hem de bijnaam 'Dark Gable'.

Onze held ontwikkelde in de loop der jaren een eigen jive-taal, waarin nonsensuitdrukkingen als Vout-o-Roonie, McVouty en O-Rooniemoo werden aangewend om de toen al hippe jazz-talk nog meer te accentueren. Slim Gaillard bleef touren tot zijn dood in 1991, en speelde ondertussen ook gastrollen in prestigieuze tv-series zoals 'Roots'. In de Engelse muziekfilm 'Absolute Beginners' speelde hij zichzelf.

 Het (zeer goedkope !) Engelse label Proper records bracht een vierdelige cd-box uit met een gigantische selectie uit Slims beste werk! Absoluut de moeite!

Gepubliceerd door Humo om 07:41 am | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

The Go Find ‘Dictionary’ | moderne pop | 4.83 MB

Nog precies 45 keer slapen/opstaan/ontbijten/kies-uw-favoriete-dagelijkse-activiteit-zelf-maar-uit en u kan bij de lokale platenkruidenier eindelijk terecht voor de tweede cd van het Antwerpse The Go Find. Uitstekend nieuws is dat, want de Amerikaanse en Italiaanse collega-bloggers die al een promo-exemplaar van ‘Stars On The Wall’ gescoord hebben, wanen zich blijkbaar unaniem op cloud nine.

Wanneer we ‘Dictionary’ door de iPod jagen, weten we meteen waarom: de song hangt ergens tussen The Postal Service en Phoenix gewichtloos te wezen, zachtjes glinsterend in het licht van de eerste sterren, gladgepolijst en perfect. Een afgemeten funky basloopje geeft het liedje een polsslag, keyboardnoten twinkelen onnatuurlijk helder, Röyksopp-achtige ‘Eple’-gitaren cirkelen omheen Dieter Sermeus’ lichtjes bijge-Photoshop-te, ijle zanglijn. U leest het goed: ‘Dictionary’ is zo’n song waarbij zelfs hardleerse recensenten een tikje lyrisch worden. Het heeft geen haar gescheeld of we hadden hier spontaan een ‘Lost In Translation’-achtige videoclip bij verzonnen met veel neon, de nachtelijke skyline van Tokio en een melancholische taxirit naar een ultramoderne dansclub in de hoofdrollen…

Volgende keer zijn we weer helemaal ons cynische zelf – beloofd!

(link via Largehearted Boy)

Gepubliceerd door hs om 02:20 am | Permalink | Reacties (0)

 Samen met Eric Idle was hij ook de bezieler van de Beatles-Pastiche : The RUTLES, waar hij op een microscopische manier de muziek van de Beatles ontleedde en helemaal heruitvond. Hij maakte Solo een aantal (bijna onvindbare) elpees in de grote “Bonzo Dog Band” –traditie.

The Bonzo Dog Doo-Dah Band speelde-40 jaar na datum een aantal zeer succesvolle reünie-concerten in Groot Brittanië. (Met als Special Guests de top van de Engelse Comedy : Stephen Fry, Adrian Edmonton, Phil Jupitus en Paul Merton ! )

Jan De Smet

Gepubliceerd door Humo om 12:04 pm | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

En hoe hij, vertimmerd tot een een bloederig hoopje ellende dat zelfs zijn oude moeder niet zou willen herkennen, het toch nog klaarspeelde een inspiratie te worden voor lovers uit alle vier de windstreken.

Wanneer de Rohypnol eindelijk zijn niet erg subtiele werk doet sleur je mijn slappe lichaam de auto uit en drapeer je het losjes op het verbazend kleine ledikant. Dan ga je vanachter de vergulde wastafel vertederd zitten kijken hoe ik totaal uitfreak als ik ontdek dat ik wakker word in het bed van Lodewijk de zestiende, in het nest van de Zonnekoning zelf. Even later zit jij naast me in het kantoortje van Securitas voor de elfde keer uit te leggen dat je naar Versailles gereden bent en gedaan hebt wat je hebt gedaan omdat ik vorige week zo lekker had zitten lezen in die Louis XIV-biografie.

Je hebt al je scheermesjes door het toilet gespoeld (moge de duivel je halen, loodgieter P.) en hurkt wijdbeens bovenop de ontbijttafel om mij je coverversie van Gustave Courbets 'L'Origine du monde' te onthullen omdat ik me laatst nogal laatdunkend had uitgelaten over het dorre, aan kaalslag onderhevige rampgebied dat door moest gaan voor de coochie van Britney, die vaalgrijze sleuf waaraan de laatste tijd echt niet te ontsnappen viel.

Uitdrukkingsdans dan voor mij met je zachte lauwerenkrans, hier tussen choco en pindakaas en Rohypnol, dat je mij liefhebt vandaag.

Bent Van Looy

Gepubliceerd door Humo om 11:29 am | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Verzin eens iets leuks voor het eerste afspraakje. Niet ‘iets’ als in ‘iets’ (geeuw) gaan drinken. Iets anders. Waarom niet als openingsactiviteit samen ‘iets’ gaan pingpongen of, waarom niet, naar iets als een verloren baby zoeken, omdat één van jullie beiden die ochtend in de krant gelezen heeft dat er een baby vermist is?

Of waarom niet eens de krant van lang geleden lezen? Jullie zullen merken dat die heel wat stof tot gesprek biedt. Zo kunnen jullie elkaar beter leren kennen.

‘Waar vind ik die oude kranten?’ hoor ik u nu vragen, want u heeft hier weinig zin in. Op internet zijn er prima sites te vinden die een uitgebreid archief hebben. The New York Times bijvoorbeeld heeft een archief dat teruggaat tot de jaren twintig. Op een veelbelovende eerste avond vonden mijn date en ik het volgende artikel:

Een meisje van ongeveer negen jaar, Madeleine A. heeft dinsdagmiddag een joggende man aangerand in Central Park.

De 26-jarige man was aan het lopen in het park toen het meisje hem aansprak. De man negeerde dit aanvankelijk en rende verder, maar het meisje zette de achtervolging in.
Een eind verderop stopte de man en vroeg hij aan het meisje wat zij van hem wilde. Het meisje zei daarop ,,Ik ben Madeleine. Ik vind je mooi en ik kom voor jou’. Daarna nam zij de man beet en duwde hem op de grond. Intussen betastte zij zijn lichaam. De man kon haar van zich afduwen. Het meisje rende daarna weg.

De politie is op zoek naar het meisje, dat niet ouder dan tien jaar zou zijn, een markante haviksneus heeft en een opvallende broche draagt.

“Mijn inziens betreft het hier de oude Secretary of State,” riep mijn date uit.

Daar hebben we dan een hele avond over gepraat. We vroegen ons af of we nu een ontdekking hadden gedaan of niet. Tevens waren we niet zeker of het er iets toe deed dat zij vroeger als hobby mensen attaqueerde.

“Als het al een ontdekking is, dan komt ze toch te laat,” zei ik.

“Niets is te laat, alles komt precies op tijd,” zei mijn date.

En dat, beste lezers, was op dat moment de allermooiste zin die er in de wereldgeschiedenis gesproken was.

Mijn hart bonsde alsof het antwoordde. In mijn van dromen dronken kop gonsde het plots.

Saskia De Coster

(Met dank aan M. Albright.)

Gepubliceerd door Humo om 08:00 am | Permalink | Reacties (1) | TrackBacks (0)

(true love will find you in the end)

De achterkant van de mens is niet vreselijk onbelangrijk.

Dankzij de uitvinding van de welgevormde achterkant kunnen man en vrouw als driedimensionale wezens door de wereld wandelen of huppelen, in plaats van als bedrukte bladen rond te schuiven.

Dankzij de uitvinding van de achterkant kunnen man en vrouw elkaar de rug toekeren, of kan de een de ander op de rug keren.

Dankzij de billenzijde voelt de vrouw zich soms een fruitvlieg. Die opent ook bij de geboorte de ogen en twee tellen later plakt ze al in het donker met de billen tegen een muur.

Wie wordt niet één tel geil van de gedachte een ander te zijn, in casu een fruitvlieg, en als een ander te vrijen? O onder vakkundige handen te verdwijnen, met de rug tegen de muur geduwd te worden, enkele momenten vakkundig platgeperst te worden. Op een dergelijk genotvol moment is de vrouw tot alles bereid – hem bewusteloos van genot pijpen, een elastiekje rond zijn oranje brooddoos doen, hem Poezewoefke noemen. Dat meent ze oprecht, in die flits, waarin ze ook denkt dat ze een vliegje is. Maar enige tellen later wil ze, net als een fruitvlieg aan het begin van haar carrière, ook kunnen wegvliegen. Graag nog als driedimensionaal wezen. Liefst hand in hand met een kompaan.

Als dit laatste niet kan, wil ze op zijn minst haar rug laten bewonderen terwijl zij aan de horizon verdwijnt. Het signaal dat zij dan uitzendt: “Loop achter mij aan alstublieft. Volg de rug. Loop. Doe geen loze belbeloftes, ik gooi mijn gsm weg.”

Mijn tip aan u: plaats de “ren” opnieuw in versieren, heren, de rechte “rug” opnieuw in Terug, plaats de Geile Liefde terug aan de finish.

Loop!

Geef niet op!

Keep on tripping!

Saskia De Coster

Gepubliceerd door Humo om 08:00 am | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Een enigma onder de radar, een fabeldier in de dichtbegroeide bosschage van de waarneming, JD Salinger in een terrarium vol kameleons.

Ik ben een spook in 't diepst van mijn gedachten of een vlieg op de muur met een mini-onzichtbaarheidsmanteltje om mijn zwarte nekje.

Heb je ooit wel eens een scheet gelaten die muisstil was en geen geur had?
Die scheet wil ik zijn.

Ik ging eens op dreamdate met een meisje dat veel te beslagen op het ijs kwam. Zij had zich in de week die verstreken was tussen het initiele sms-je en het rendez-vous in kwestie stevig ingewerkt in mijn dossier.

Als een volleerde redactrice bij Jambers bestookte zij mijn vrienden met onkiese vragen. Ze had mijn voor én achternaam gegoogled én geyahood.

Minstens twee Eekloose schoolmeisjes die een spreekbeurt mochten houden over Das Pop vonden in de openbare bibliotheek een leeggeroofde knipselmap.

Het was geen beetje raar om tijdens het voorzichtig aftastend gesprek mijn eigen anekdotes en levensverhalen afgemaakt te horen worden door een vreemde:

'...en zo kwam het dat ik ervan af kwam met een een flink pak hagel in mijn...' 'Ik wéét het,' gierde zij het uit, 'hi-la-risch. En daarna brandde je huis af! Maar vertel nog eens over hoe je die scheet wilde zijn die niemand kon ruiken?'

Ik wil best op dreamdate met jou als je weet hoe ik heet. Laat de rest maar zo. Negeer mij straal. Als ik vraag of je iets van mij drinkt zeg je 'talk to the hand'.

Als jij 's avonds de deur achter je dicht trekt en ik vraag hoe het op het werk was doe je alsof ik lucht ben.

In het stadshuis, in aanwezigheid van de eerste schepen, vraag ik of jij mijn vrouw wil worden. Je linkerwenkbrouw schiet omhoog en de spieren om je mond worden strakker.

'You talkin' to me?'

Bent Van Looy

Gepubliceerd door Humo om 11:14 am | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Zij was mij opgevallen op een nachtwinkelbierfeest dat zijn beste tijd gehad had. Net als ik trouwens, op dat ogenblik.

Mijn van nieuwigheid piepende Puma's verkrachtten als het ware haar
hoogpolige tapijt.

Uit de draagbare bakelieten pickup schalde France Gall en ik vroeg me af wanneer de eerste man de maan zou gaan bewandelen en wanneer ik Brigitte, ze kwam binnenwaggelen met cocktails (dwergparapluutjes erin, of course, ondraaglijk!), van haar nauwsluitende turtleneck mocht verlossen.

Of we daarna nog 'gebatikt' hebben laat ik in het midden. Dit hele meisje was mij net dat tikje te consequent.

Kijk, er valt niets af te dingen op een z.g.n. eigen stijl of een vastberaden levenswijze maar een beetje driedimentionaal je ne sais quoi is wel zo aantrekkelijk.

Stuur dus een gemengde boodschap de wereld in en pluk de vruchten:

Na een voortreffelijke walnotenquiche met granaatappelschilfers en sesaminfusie bestel je op de kermis een roze suikerspin.

Op het derde balkon tijdens de finale van 'Der Ring des Nibelungen' blaas je het 'Prison Break Anthem' op mijn zeer persoonlijke privé-trompet. In D groot.

Je bent gek op steak tartaar maar alleen als-ie bien cuit is.

Je sms't mij kul als 'cu l8r' en ':-P' maar spreekt verder uitsluitend in haiku's.

En op zondag met een Oezbeekse tongval.

Je bent niet wat je lijkt.

Bent Van Looy

Gepubliceerd door Humo om 12:05 pm | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Soms voel ik mij zo:

http://www.vidmeter.com/?r=40&v=qyzz9l6dgz

Ik denk dat ik heel soms de kleine panda ben. Niet dat het zo veel uitmaakt. Het gaat me om de hevige, onverwachte schok.

Het onverwachte niezen van de pandabeer staat symbool voor iets wat ik de tijdelijke afknapper wil noemen. Laat mij dit uitleggen. Iedereen kent, met dank aan Sultans of Kebab en Schiesser, de lookbek en de bruine streep in de witte onderbroek.

Om kort te gaan: iedereen kent de instant afknapper. Men wenst plotsklaps dat de bedpartner oplost als Royco Soup – het is ook daar zaak het boeltje te laten afkoelen door nog maar een glas lekker water te offreren en de bij nader inzien verkeerde keuze (champignons met croutons) af te voeren.

Lijnrecht tegenover de instant afknapper vinden we de instant hit. De frontale aanval op de hormonen, de spontane coup de foudre. Versieren kan bijzonder snel en zonder moeite gaan. Om de verrukking van snelheid te voelen, heeft de vrouw somtijds geen deux chevaux of tarzan nodig. Nog voor ze uitgebreid heeft kunnen staren naar haar man is zij verkocht. De vrouw heeft enkel nog maar vanuit de ooghoek kunnen kijken. De magnetische mannenkracht is eigengereid het vrouwenlijf binnengedrongen.

Het gebeurt. Zo een halve keer op een vrouwenleven.

Één blik en de vrouw wordt zo groot als een grasspriet. Die ene blik plukt haar uit de massa.
Een tijdelijke afknapper van verleiderswege dringt zich op. Hij moet haar even uit haar trip halen, voordat zij zich compleet belachelijk maakt. Niezen wordt een deel van het verleidingstraject, niezen om de ander even terug tot de werkelijkheid te laten komen, om het kussen van de heldere gedachten even op te schudden, om even te resetten.

Als u geeft om versieren: nies!

Dank voor uw bereidwillige medewerking.

Saskia de Coster

Gepubliceerd door Humo om 08:00 am | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Dag,

Ik vind 'One-eyed Jacks' een goede film. De eerste vijftien minuten toch. Marlon Brando staat kalmpjes een banaan te eten, in zijn functie van bankovervaller. Hij glimlacht naar een vrouw, slikt het laatste stukje banaan door en neemt beheerst een vrouwelijke klant haar ring af.

Na het versieren zelf komt de uitwisseling van kostbaarheden. Versieren zelf is waarschuwen. Waarom wij niet met een flikkerlicht op onze hoofden rondlopen heeft mijn wijkagent mij uitgelegd. aanlokkelijk waarschuwen gebeurt via de communicatie.

Wij allen draaien pirouettes rond communicatie. Geef toe, voor een echte man als jou zijn pirouettes soms be-la-che-lijk. Daarom is het aan te raden een communicatiedeskundige in te schakelen om direct en spontaan te leren communiceren. The object of desire weet dan dat het geliefd is, dat er energie gestopt wordt in de jacht en bovenal - iets wat wij wel eens plegen te verdringen - dat er geld geïnvesteerd wordt in de ander. Zoals sommigen onder ons hun geest wekelijks laten opkalfateren bij een kopdokter of een hoer, investeren anderen hun geld in communicatie met geliefden. Welke de nobelste geldverspilling van de twee is, mag jij kiezen. Welke het best als chickmagnet werkt, staat als een paal boven water.

Toevallig ben ik beroepshalve communicatiedeskundige en ben ik woonachtig te hotmail.com. Ik specialiseer me in net niet hopeloze gevallen omdat ik me daar het best mee kan identificeren. Ik voel me erg betrokken bij mijn adviezen.

Jij daar, welgevormde stud, jou wil ik een grote tip van de sluier oplichten. Gratis en voor niets!
De tip is: acteren.

Naturel overkomen? Hebben ze jou dat altijd wijsgemaakt? Jezus nee, dat mag op de wc maar elders behoor jij je te verheffen.

We kunnen oefenen. Beeld je in dat je Marlon Brando bent.

Ik sta in het bankkantoor en Marlon Brando eet een banaan. Laten we dat ensceneren. Ik prevel dan voor me uit: oh no, a bankrobber!

Ik hoop dan dat je die banaan snel opeet en zegt: I’m gonna make you an offer you can’t refuse.

Kijk eens meer naar de film, mooi dier.

Saskia De Coster

Gepubliceerd door Humo om 07:00 am | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Dat wij alle andere in een vaste relatie verzeild geraakte mensenkinderen ver achter ons zouden laten wat het radicaliseren van voornoemd feest betrof.
Dat die Valentijn een koekje van eigen deeg door de strot geramd verdiende te krijgen.

M.a.w. dat we de liefde maar eens moesten vieren à la façon de vieze oude man.

Beige trenchcoats aangetrokken, tafeltje gereserveerd in ons favoriete MacDonaldsfiliaal, beetje zenuwachtig onze nuggets weggeknabbeld, ons eigen lef niet gelovend.

Weer buiten viel het fietsslot wegens trillende handen maar moeilijk op slot te krijgen.

We konden kiezen tussen zitplaatsen in de zaal of in een kabine die ons wat privacy kon garanderen.

Echte vieze oude mannen hebben geen oren naar kabines en privacy en zodoende keken wij midden de mensen naar wat de pot die avond schafte in ciné ABC.

We zagen hoe in een rudimentair vormgegeven kleedkamer een hechte vriendenclub het seksueel erg naar de zin had. Op Zweedse banken lagen ze wijdbeens van elkaar te genieten.

Hun tongen flitsten met grote snelheid over de sappigste organen.

Een schitterende blonde dame sprong even bij terwijl één van de mannen van het gezelschap haar vriendin op een lange reeks ritmische stoten trakteerde die hun effect bepaald niet misten.
We kregen vanuit onze kalende fluwelen zetels te zien hoe zo'n gangbang precies in z'n werk ging.

Na een halfuur kregen de echte vieze oude mannen het in het snuitje dat er twee bedriegers in hun midden waren en kwamen koortsachtig ritselend naderbij. De situatie werd onhoudbaar.
Het is mogelijk dat het toenmalige meisje en ik even later niet helemaal onbevlekt op de stoep stonden.

Maar de verdwaalde spetters op onze beider trenchcoats vervulden ons niet met weerzin. We droegen ze die avond als eretekens.

Als stille getuigen van het leven on the edge dat we zomaar eventjes geleid hadden.

De volgende ochtend hervatten wij ons vertrouwde luizenleven dat, bleek even later, toch al op zijn laatste poten liep.

Dit jaar zuig ik net als iedereen op kreeftenpootjes. Op die met béarnaise en op die van mijn meisje.

En, waarom niet, op die van mijn meisje met béarnaise.

Bent Van Looy

Gepubliceerd door Humo om 12:34 pm | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Hij heeft namelijk ook zijn gevoelens en kan wel eens kwaad worden als men hem zomaar als de eerste de beste stoeptegel negeert. Hij kan muteren! Tot een zeer gevaarlijk virus! In tegenstelling tot het aidsvirus is het bloedgroepvirus niet uit ons lijf te houden met een rubberlaagje.
Alles wat met de bloedgroep te maken heeft, kan van levensbelang zijn voor onze soort. Daar zegt u het: ook voortplanting is van levensbelang. Vaak zijn wij op zoek naar een brug over het diepe water der geslachten, een brug waarmee het makkelijk beginnen is aan de voortplantingsact. Mag ik u iets aanraden, voor de gelegenheid eens helemaal uit het eigen leven gegrepen?
Stel: u nadert de prooi in uw vizier, u maakt oogcontact, de hoofden buigen zich naar elkaar, mond raakt haast wang om de eigen subtiele geluidsgolven boven de industriële beats van Kapelle-city, de Cherry Moon of uw duiventil uit te tillen. Maar! Wacht! Aanraking primeert nog niet op inhoud. Er moet een zin als een verrassend, schattig dom hondje volgen om de verleidingsmachine op gang te trekken.
Sommige woorden zijn de beste voorbehoedsmiddelen. Tegen elk lichamelijk contact.
Zegt dus niet:
Komt u hier vaak?
Kom jij hier vaak?
Ik ken uw nicht.
Ik ken jouw nicht.
Maar zegt, eenvoudig en duidelijk en viriel:
Wat is uw bloedgroep?
Wat is jouw bloedgroep?
Voor u het weet, ontspint zich een gesprek waarbij u heel wat meer te weten komt dan u had kunnen vermoeden.
wel opletten voor aids.
kss
x
Saskia de Coster

Gepubliceerd door Humo om 08:00 am | Permalink | Reacties (1) | TrackBacks (0)

Klaxons ‘My Love’ (Justin Timberlake cover) | indierock | 5.98 MB

(downloaders, niet aarzelen: dit is een rip van het BBC-radioprogamma Jo Whiley's Live Lounge en gaat waarschijnlijk niet lang online blijven)

We hoeven u vast niet te vertellen dat de verwachtingen rond de debuut-cd van de Klaxons intergalactische proporties beginnen aan te nemen: ‘Myths Of The Near Future’ (release: 12 februari) wordt hier en daar al de beste plaat van 2007 genoemd, en alle kaartjes voor het AB-concert van 5 maart zijn intussen de deur uit. Als we zelf benieuwd zijn naar de nieuwe plaat, is dat echter vooral omdat…

… de single ‘Magick’ die we vorig jaar tijdens onze jaarlijkse platen-hamster-raid op Londen oppikten, rockt.
… de nieuwe plaat al omschreven werd als “sounding variously like Bizarre Inc buggered by Age of Chance, Aha mugged by Lo-Fidelity Allstars, World of Twist in a scrum with Manic Street Preachers.”
… frontman Jamie Reynolds naar eigen zeggen uitgebreid ‘The Manual: How to Have a Number 1 the Easy Way' van The KLF bestudeerd heeft voor hij aan de plaat begon.

Dat hun cover van ‘My Love’ niet kan tippen aan het ongenaakbare origineel van Justin & Timba, is logisch. Maar de Klaxons verdienen toch uw aandacht (en uw diskspace) omdat ze besloten om Timberlakes falsetto zo goed en zo kwaad mogelijk na te apen, in plaats van ‘m te vervangen door de gebruikelijke “ironische” of trage treurwilg-vocalen, die hits-coverende indiebandjes zich meestal aanmeten. Timbalands rave stabs en hi-tech-produktie-vuurwerk werden dan weer ingewisseld voor trillende gitaarnoten, ritselende percussie en droefgeestige pianoklanken, die de song in een waas van herfstige melancholie onderdompelen. Anderhalf seizoen ernaast gemikt dus, maar toch: klasse.

Gepubliceerd door hs om 03:27 am | Permalink | Reacties (0)

Wat zien jullie terwijl ik op de trein sta te wachten met mijn haren in de wind?

Een leeuw die scherp afsteekt tegen het avondlijke roze? De snorharen snappy in model?

Niet erg waarschijnlijk.

Een leeuw is daar te cool voor. Leeuwen zijn erg blasé dieren.
Die laten hun snorharen groeien zoals ze groeien. Die steken helemaal nergens tegen af. Zij liggen te rotten in hun leeuwennest, ongeïnteresseerd te gameboyen tot de paarlemoeren Yamaha van Elton John over de Savanne schalt en de circle of life zich nog eens moet voltrekken.

En op straat terwijl ik vanachter de hoek verschijn, met om mijn enkels lange touwen met daaraan lege blikjes die een hels kabaal maken bij elke stap die ik zet?
Alle blikjes zelf vastgebonden, zelf leeggedronken?

Zien jullie één of andere aap, een franjeaap uit het struikgewas van Noord Angola bijvoorbeeld, die als een idiot savant de toekomst voorspelt aan de hand van afgekloven zwerfvuil?
Not bloody likely!
De franjeaap is een vuilaard die jullie bij de eerste de beste gelegenheid hees gierend met zijn dunne, natte, rode tampeloeres om de oortjes zou slaan. Zonder genade. En blinkend.

Als jullie mij voorbij zien spartelen in het Gemeentelijk Zwembad en ik doe alsof mijn mond een spuitgat is, zien jullie dan een dolfijn die speels en wijs voor jullie uitzwemt, met zijn zesde zintuig jullie meisjestrauma's zacht genezend?
Neen neen neen.
De waarheid is even bloedstollend als accuraat.
Onterecht geroemd als de goedgemutste smartypants van de oceaan is de dolfijn een ondood spook dat niets kan drinken. Nooit. Behalve bloed, dan! Want het bloed van zijn slachtoffers is minder zout dan het water waarin hij leeft.

Jullie zien een hengst? Een tapir?
Nee.

Ik ben een zeehond.
Ik ben een zeehond die doodsbang is van de bal maar toch de rond zijn bassin samengedrumde mensen wil behagen.
'Sla mij niet! Gooi geen blikjes naar mijn snuit! Ik hou van jullie!'
De bal drijft ongemoeid in het water terwijl ik jullie aandacht vast probeer te houden.
Met n' importe quoi. Te allen prijze.

Gewoon kijken, dus. Met mededogen.

Bent

Gepubliceerd door Humo om 10:29 am | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Rol vervolgens uit uw nest.

Neem uw douche.

Kijk nog eens naar de lijsterbes in de lucht. U herkent haar? Sterk, wij zouden nooit van ons leven op een afstand van twintig meter een lijsterbes herkennen. Maar u wel. Want bij momenten weet u alles. En bij momenten weet u minder dan Pfaff Shania. Daar bent u zich van bewust en dat siert u. U bent een man.

(Ik predik niet de taal van de verdeling. Met u bedoel ik niet Man, en met wij niet Vrouw. Neenee, ik identificeer mij niet. Ik ben de objectieve scheidsrechter, een onnozel wicht dat zonder commentaar rondkijkt en al rondkijkend naar de vogels fluit.)

Na uw verfrissende meditatie onder uw kunstmatige waterval is de wereld veranderd. U wandelt nu, mooi van nature, eveneens mooi met lappen stof bedekt, goedgeschapen, over de straat. U bent geschiedenis aan het maken. Zelfs Shania heeft het door: de wereld vraagt, beleefd maar met aandrang, om uw aanwezigheid. De wereld zuigt u aan.

De wereld zal aan u zuigen, de wereld strekt alvast de handen naar u uit en kijkt u vanonder een smaakvolle, ondeugende froufrou aan. U kijkt terug. Hoewel iedere vingertop cirkeltjes van verlangen tekent, iedere mond een uitdagende uitnodiging lipt, ieder been dat voor een ander gezet een wandelende wegwijzer is naar de Spreidstand, behoudt u uw legendarische cool. Iedereen is geil, zoveel is zelfs mij, onnozel wicht van dienst, duidelijk. Iedereen is bloedgeil.

(Over de temperatuur van de lijsterbes kan ik – eerlijk is eerlijk - niet oordelen, omdat ik haar niet kan zien. Dat laten we aan u.)

Anyway. Ie-de-reen geil als een otter & ready to come & wash&go.

Maar laten we even controleren hoe geil. We weten het, het staat vast, iedereen botermodderfokkinggeil. Maar als men zelfs een béétje zwanger kan zijn, maar een paar weken of zo, dan kan men ook een béétje geil zijn.

Hoe geil is men? Dat is de question jambon.

Daartoe deze test: doop uw tong in een pot rode latexverf. Beroer de hele wereld met uw vurige rode tong. Trek een spoor van de trampaal tot de Senseomachine op kantoor. Beweegt het onder u, wat u op uw weg tegenkomt? Dan leeft het en wil het meer. Het wil alles van u leren.

U doet het.

U luistert naar een vrouw.

U bent getikt.

U bent wel lief.

c u

Saskia de Coster

Gepubliceerd door Humo om 11:20 am | Permalink | Reacties (1) | TrackBacks (0)

'I vould teadge you vor free', zo bood deze oogverblindende maar
oorverdovende dialectcoach mij gratis haar diensten aan, tegelijk een
staaltje Engels met een Beierse twist demonsterend.
'Wirrrklich?' probeerde ik wat schuchter een soort Portugees Oostenrijks,
'hoogst interressant.'

Exotische accenten zijn inderdaad deksels opwindend, dat moeten jullie nu
maar eens weten.
Het gras klinkt groener aan de andere kant van de heuvel.
The girl next door als seksueel archetype begrijp ik nog net, zolang ze
maar anders praat dan the boy this door.

Als twaalfjarige spijbelaar kon je mij steevast vinden in video- en
platenparadijs Superclub op de Meir in Antwerpen, vastgeklonken aan de
luisterpost met mijn rooie oortjes warm onder de koptelefoon.
Compositorisch en tekstueel was het allemaal ver beneden mijn waardigheid,
maar met een dwangmatige koortsachtigheid onderging ik iedere namiddag
Isabelle A's debuutalbum. Op repeat.
'Hey Lekker Beest' was toen al niet bepaald the dog's bollocks maar 't veroorzaakte wél bepaalde vibraties, die overigens dieper trilden dan mij lief was. De
vibraties van het onbekende, weet ik nu. Plus: Isabelles schurende huig-
r'ren klonken in mijn oren als een feest.
En het begin van een opwindende reis.

De daaropvolgende zomer deed het gore Rotterdamse accent van het dikkertje
op dat schimmelige paardenkamp mij alsnog steigeren. En achter in de klas
maakte het Nederduitse gefluister van het uitwisselingsmeisje mij
letterlijk waanzinnig van verlangen.
In de supermarkt is het sidderen van plezier telkens als Agneta's stem uit de
blikken plafondluidsprekers sijpelt. 'Thank you for the mussick.'

Laat het duidelijk zijn dat het ene accentje het andere niet is.
Landelijk is lekker maar praat liever niet met een mond vol klei.
Lispelen is leuk maar ontwaken naast een engel die klinkt als een oude
musicalnicht is toch even schrikken.

Exotische accenten zijn het neusje van de zalm.

Authentiek of geaffecteerd?
Whatevs.
Zolang ze maar wild in het rond stuiteren wanneer ik in de buurt ben.
Ga loos.
Aan deze kant van de heuvel graag.

Bent

P.S. Tip: stel je tijdens het eerste afspraakje voor dat je een
manga-tekenfilmserie aan het indubben bent en je naam is RobotVos ofzo.
Kijken hoe dat afloopt.

Gepubliceerd door Humo om 12:01 am | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

(Er zijn bepaalde indrukken die dermate vaag zijn dat we pas later, omdat we ze ons herinneren, weten dat we ze gehad hebben. Dat was oorspronkelijk mijn eerste zin, maar hij is erg filosofisch dus bied ik hem aan voor de liefhebbers.)

Vraagje: herinnert u zich nog die keer dat Diogenes, zoon van de bankier Hicesius, aan Alexander vroeg om uit zijn zon weg te gaan? En die keer dat wij samen ahum enfin? Ook niet? Goed zo, ik ook niet. De afspraak was dat we het beiden zouden vergeten. Als fatsoenlijke burgers zijn wij die afspraak nagekomen. Burgers beschikken over het vermogen te vergeten wat niet meer in hun kraam past.

Ik wilde u daarvoor nog eens persoonlijk bedanken, voor die goede indruk en voor het deleten van ons foute horizontale nummer van uw harde schijf. Tenminste, tot vorige week wilde ik u bedanken. Mijn respect voor u groeide zelfs weer bij de onverwachte herinnering aan u (ik zag een grasveld) en de herinnering gloeide een beetje. Ik googlede u .

Nog nooit heeft iemand zo helder uitgelegd wat lust is, dat iemand die nooit lust heeft gevoeld het meteen zou begrijpen (*). Hoe kan men lust uitleggen zonder dat toehoorder of onderwijzer zelf betrokken partij wordt? Niet gemakkelijk, maar evenmin onmogelijk.

Wanneer men ontdekt dat men de hoofdrol speelt in een internetfilmpje dat de wereld rondgaat en handelt over het abstracte begrip Lust in Zeer Concrete Vorm bijvoorbeeld, dan voelt men de Lust ineenkrimpen als een slak in haar huis tijdens een bombardement.

Ik ontdekte dat u ons op het net zette.

Waarom? Vraag ik mij bij alles af, hoor. (**)

In uw post op het web zag ik een versierpoging. U probeert anderen te bekeren tot de Lust. Mijn eerste indruk van u als lustacteur was dat u eerst eens met de rug onder de grasmachine moet gaan liggen. Maar wat mij vooral aan het filmpje bevalt: u gebruikt lust als onkruidverdelger. Om uw eigen lust te blussen, om die van anderen te blussen, om mijn lust te blussen. Heel attent van u.

You did it, once again.

Dank u.

Saskia de Coster

PS Weet u wat ik wil? Een lichaam waar niet één foto van bestaat, helemaal alleen voor mij, en ik voor dat lichaam.

(*) Deze heb ik maar laten staan

(**) Filosofie, weet u.

Gepubliceerd door Humo om 12:35 pm | Permalink | Reacties (1) | TrackBacks (0)

Nina Nastasia ‘Jim’s Room’ (live in de Daytrotter-studio) | singer-songwriter | 2.43 MB

De akoestische gitaar aan het begin van dit liedje herinnert een paar seconden lang aan Elliott Smith, maar wanneer de woorden volgen, is er geen twijfel mogelijk: dit kan alleen maar Nina Nastasia zijn. Miss Nastasia heeft intussen al vier platen uit (haar recente ‘On Leaving’ is alweer om bij weg te smelten), maar vreemd genoeg zijn haar non-album-tracks waarschijnlijk het meest bekend: ‘Bird Of Cuzco’ was een bijdrage aan een tribute aan John Peel (een van haar grootste fans), terwijl Boom Bip een oorverdovend mooie versie maakte van ‘The Matter Of Our Discussion’.

Dat Nina lichtjes geflipt is - ze schrijft haar songs bij voorkeur op het toilet van haar piepklein appartement in Manhattan - en al jaren met een ernstige vorm van plankenkoorts kampt, daarvan is in de opnames van deze Daytrotter-sessie alvast niets te merken: alles aan ‘Jim’s Room’ lijkt perfect in balans; haar stem klinkt krachtig én intiem; er gapen zeeën van ruimte tussen haar zinnen en noten, en toch zitten er overal minieme, essentiële sliertjes accordeon en spooky pianogalm op precies de juiste plaats.

Morgen (2 februari) gaan wij ons alvast live laten betoveren door de liedjes van Nina Nastasia tijdens de eerste dag van K.C. Belgiës ‘Open Circuit’-festival, al jaren een van Vlaand’rens avontuurlijkste muzikale tweedaagsen. We kunnen u alleen maar aansporen om uw bum ook richting Hasselt te reppen en vooral op tijd te komen, want het zou echt zonde zijn, mocht u Nina, Silje Nes, Songs Of Green Pheasant en Semiconductor missen. Meer info alhier.

Gepubliceerd door hs om 02:49 am | Permalink | Reacties (0)