Mijn allereerste kennismaking met het fenomeen "Bettie Page" dateert van het midden van de jaren zestig , toen ik na weer een fantastische zondagnamiddag met mijn Chirovrienden in het schemerdonker via de spoorwegberm huiswaarts keerde.

Eén of andere vunzigaard had achteloos een vijftal exemplaren van het Nederlandse Literair-erotische tijdschrift "De Lach" in de berm gegooid. Naast een aantal prikkelende verhalen (Boontje schreef ook af en toe een bijdrage…) stonden er op de kleurige middenpagina’s steevast Franse en/of Zweedse naaktmodellen in (naar huidige normen toch) vrij zedige poses. Eén rubriekje was echter gewijd aan de "Retro-Nude’s", en daar zag ik de immer glimlachende Bettie Page voor het eerst poseren in zeer ingewikkelde zwarte lingerie, iets waarvan ik toen -als dertienjarige- niet begreep waarvoor het moest dienen ! Maar… toen ontstond mijn onvoorwaardelijke liefde voor iedereen die Bettie of Betty heette en in lingerie poseerde !

 Bettie Page was in 1955 reeds de "centerfold" in de derde jaargang van het prille PLAYBOY- Magazine ( op Ebay wordt momenteel al 500 $ geboden voor een gaaf exemplaar van dat nummer).

Zij was, na Marilyn Monroe, de meest gefotografeerde vrouw in de ‘50’s en werd een stijlicoon dat alle modetrends heeft overleefd. Nu nog vindt men talloze gadgets met afbeeldingen van Bettie, en elke rechtgeaarde Rockabillyfan zoekt een lief die als Bettie Page look-a-like door het leven gaat.

 Begin jaren zestig trok ze zich volledig terug uit het "circuit" en leefde tot nu toe een onopvallend leven, ten dienste van "Den Heere". De totale onvindbaarheid van Bettie Page werkte de hype natuurlijk danig in de hand.

 Fotoboeken , CD’s , LP’s en DVD’s met afbeeldingen + filmpjes met Bettie Page in haar eeuwig glimlachende glansrol zijn , mits een beetje zoeken , nog steeds vlot verkrijgbaar.

Gepubliceerd door Humo om 02:49 pm | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Lindley Armstrong "Spike" Jones werd geboren op 14 december 1911 en begon zijn muzikale carrière als sessiedrummer voor verschillende Amerikaanse orkesten.

Hij was een tijdlang de drummer in het orkest van Bing Crosby en –jawel- als dusdanig te horen op "White Christmas" ! Met de eerste versie van Spike Jones and his City Slickers scoorde hij in 1942 meteen een gigantische hit met de anti-Hitler song : "Der Fuehrer’s face". Het toen achtkoppige orkest bestond uit zorgvuldig uitgezochte topmusici, die toen ook stuk voor stuk een uitzonderlijke komische flair hadden.

In het lange bestaan van de City Slickers was het een komen en gaan van musici en entertainers van diverse pluimage, met als enige constante : Spike’s onovertroffen neus voor de pure visuele Ën muzikale waanzin. De vroege City Slickers specialiseerden zich in parodieen, persiflages en anarchistisch-muzikale collages op toenmalig populaire evergreens en dit door gebruik te maken van allerlei bizarre kostumeringen, instrumenten en arrangementen.

Naar het einde van de jaren 4O toe dwong het gigantische succes van de Spike Jones Revue hen tot het engageren van goochelaars, illusionisten, stand-up comedians, dwergen, contortionisten, bevallige choristes en zelfs trapezisten, wat met zich meebracht dat steeds meer mensen de show wilden zien. Hoezeer de anarchie in al zijn facetten ook binnensloop, er werd altijd op topniveau gemusiceerd, niet in het minst dank zij de ijzeren hand waarmee Jones zijn medewerkers dirigeerde!

Het lag voor de hand dat Spike Jones and The City Slickers in diverse films figureerden.

De komst van de Televisie bracht nieuwe impulsen Ën een nieuwe inspiratie. De onbegrensde mogelijkheden van het nieuwe medium werden door Spike tot in het laatste detail uitgepuurd en de Spike Jones Tv-shows hielden in het midden van de jaren ‘5O dan ook heel Amerika aan de buis gekluisterd.

Aan het einde van zijn carrière maakte Jones nog enkele platen met zijn New Band maar daarover kunnen we zeer kort zijn : niemand zat nog te wachten op een dixieland versie van –pakweg- "Blowing in the Wind". Spike Jones – een onverbeterlijke kettingroker- stierf aan een longemfyseem op 1 mei 1965.

Gepubliceerd door Humo om 08:30 am | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Aanstaande maandag zingt Jan De Smet het lof van Drs. P. Humo selecteerde alvast de beste nummers om zelf mee te zingen.

Op de foto herkent u trouwens Jan De Smet, Jean Blaute, Drs. P. himself en Fay Lovksy!

Gepubliceerd door Humo om 05:52 pm | Permalink | Reacties (1) | TrackBacks (0)