Fact: de Pixies waren een band hors catégorie, dat zal u wel ons eens zijn. Maar eerlijk gezegd hebben we vanaf het moment dat Charles Michael Kittridge Thompson IV zich omdoopte tot Frank Black, altijd liever de interviews met de man gelezen over zijn obsessies met science-fiction, surfers, slaaptekort en scheve gebouwen, dan naar zijn solo-platen geluisterd.
Logisch dus dat we vandaag - een uitstekende eigen song hier en daar niet te na gesproken - vooral genoten van behoorlijke tot uitstekende covers van Tom Waits, Herman Brood, Norman Cooke en Roxy Music, en veel minder geduld hadden met de zwakkere songs, waar Black & co net zo loeihard doorheen scheurden.

Wat vond Humo?

Playlist

[onvolledig]
Ten Percenter
Thalassocrazy
Lolita
Threshold Apprehension
The Rockafeller Skank (Norman Cooke)
Los Angeles
Re-Make/Re-Model (Roxy Music)
Tight Black Rubber
You Can't Break A Heart And Have It (Herman Brood)
Black Rider (Tom Waits)

Het optreden

Frankie leek een ietsiepietsie pissed-off toen de band meteen zwaar van leer trok met 'Ten Percenter': we moesten aan The Fall denken, met Mark E. Smith in een extra zure bui. Die bui bleef hangen terwijl het kwartet aan een hels tempo door op Herman Broods werk geïnspireerde liedjes als 'Lolita', 'Captain Pasty' en 'Threshold Apprehension' raasde. Frank ijsbeerde als een dictator over het podium, krijste, ging op zijn knieën, blafte zijn bandleden de titels van de volgende tracks toe wanneer de vorige nog niet eens gedaan waren, en toch liet al dat drammerig geweld ons meestal onverschillig. Een primitieve oerversie van 'The Rockafeller Skank' volgde - Frank lag intussen languit op het podium ijselijke kreten uit te stoten - tot tijdens 'Los Angeles' de zon plots doorbrak, het tempo omlaag ging, en er zowaar een lachje afkon. 'Black Rider' (van Tom Waits) werd a capella ingezet en daarna met veel liefde de nek omgewrongen: erg mooi, maar de cover verzoop enigszins in de stoet eigen tracks als 'Dead Man's Curve' en 'Tight Black Rubber', die maar bléven voorbijdenderen, doch nauwelijks aan onze trommelvliezen bleven kleven. Compromisloos klinken is één ding, maar meer beklijvende songs schrijven, lijkt ons net iets belangrijker in het licht van de eeuwigheid en van een eventuele volgende doortocht op Werchter. Jij bent aan zet, Charles!

Hoogtepunt

Drie minuten lang écht vuurwerk in een ziedende cover van Herman Broods 'You Can't Break A Heart And Have It'.

Quote

"FUCKING SHOWMAN!!!" Dat schreeuwde Charles woedend naar zijn gitarist, toen die even een rockpose dreigde aan te nemen, en toen zaten we nog maar aan track nummer drie.

Foto's