In het interviewtje dat wij voor de Werchterbijlage met hem aflegden, klonk Stef Kamil Carlens nog enigszins onzeker: Werchter was de zoveelste tussenstop in het ronduit moordende tourschema dat Zita Swoon er dezer dagen op nahoudt en hij vreesde dat de band doodvermoeid aan de start zou verschijnen. Die vrees bleek volkomen ongegrond: Carlens leek fitter dan een pasgeschoren hoentje en de band verkeerde in het soort vorm dat Tia Hellebaut op dit moment nog altijd zoekende is.

Wat vond Humo?

Het optreden

‘De jurkjes van die twee dames combineren niet’, wist een vrouwelijke fan naast ons halverwege de set. Kan zijn, maar hun stemmen combineerden alvast wél: zelden betere backings gehoord dan die van Eva en de jarige Kapinga deze avond. En de rest van de band followed suit: ook zonder afgezwaaide gitarist Tom Pintens wist Zita Swoon een set neer te zetten die ons eraan herinnerde waarom ‘A Band in a Box’ één van de beste platen van de afgelopen jaren is. Wegens een aangepast Werchter-arrangement was veel van het oudere werk nagenoeg onherkenbaar, maar dat hinderde allerminst: ’t Gaf zelfs een hernieuwd elan aan nummers als pakweg ‘People Are Like Slamming Doors’ (‘Oh Hero!’). Wij konden na afloop alleen maar hopen dat Zita Swoon ooit zijn koudwatervrees overwint en volgend jaar resoluut voor het hoofdpodium gaat. Om met een oude boektitel van stadsgenoot Tom Lanoye te spreken: dóén!

Hoogtepunt

‘Thinking about You all the Time’ in reggae-outfit.

Quote

Stef Kamil: ‘Hallo wij zijn Zita Swoon’. In de eenvoud toont zich de meester.

(nj)

Foto's