U hebt met veel mensen gepraat op de weide: uw vrienden, die stoot van op de camping, zelfs - zonder dat u het zelf doorhad - met Humo. Maar wie u helaas niet te spreken heeft gekregen, dat zijn de Sterren van Rock Werchter 2008. Geen nood: daar snelt Humo reeds te hulp. De Backstage Tapes!

Dag 4, zegge en schrijve 5u11. Uw blogcrew houdt het voor bekeken. Moe maar tevreden legt dat handjevol top-notch technici, die paar onverzettelijke en onuitputbare webmasters, de onvermoeibare fotografen, de one man cameracrews en vooral dat even dungezaaide als onevenaarbare kruim van de vaderlandse muziekjournalistiek het hoofd te rusten, de oren suizend en het lichaam nog nazinderend.
U was een fijn, talrijk en trouw publiek, zowel op de weide als op de site.
No comment.

Vanavond kregen we de cinemascope-versie van dEUS te zien én te horen, die het nieuwe geluid van een deel van ‘Vantage Point’ uitvergrootte tot sexy neurofunk en ultramoderne hi-definition-rock. Het donderde en het bliksemde op het podium, de band steeg boven zichzelf uit, en bevond zich bijgevolg anderhalf uur lang minstens een paar centimeter dichter bij hun illustere naamgenoot.
Full power-vlammenwerpers, spierbalrollende outfits en een zangeres met een jurk vol goesting. Nightwish, een symfonische goth-metalband uit Finland, had alles voorzien om het weekend Marquee-gewijs feestelijk af te sluiten. Helaas: u was vergeten op te dagen.
Sta ons toe - nog één keer, en dan bent u van ons af – de zeikstraal uit te hangen: Underworld zal het succes van ‘Born Slippy’ nooit meer kunnen evenaren, en het duo Karl Hyde en Rick Smith speelt allang niet meer in de eerste klasse van de dancecompetitie. So effing what! Wij logden in op hun trippy techno en zagen een groep die nog lang geen karikatuur van zichzelf is geworden.
Breaking news: Beck was ziek vandaag. Als u vond dat hij wat bleekjes voor de dag kwam, dan lag het daaraan. En ook opmerkelijk: voor het eerst sinds donderdag konden wij om tien uur ’s avonds tot ver voorbij de PA wandelen. Het is duidelijk dat de blonde jongen niet meer de wereldster is die hij geweest is. Wij hebben ons nochtans geamuseerd.
Voorspelbaar? Absoluut! Een tikje routineus zelfs? Misschien. Maar we dagen u uit om een festivalganger te vinden, die in een straal van 100 meter rond de Main Stage stond, en zich niet geamuseerd heeft.
Platzak, berooid en gehavend keren zij weder. Onze man op de camping heeft de eerste festivalgangers die het voor bekeken houden gespot en schoot in één zucht enkele sfeerbeelden van een camping die op haar laatste benen staat. Drugs? Anyone? Anyone?
Justice-tijd en uw dienaar merkt net te laat dat iemand de bollen weer eens verwisseld heeft met de darmpillen van onze senior blogger. Damn! Wel op post: de Team William-toetsenist (wie de Rock Rally-finale live heeft bijgewoond, behoeft geen verdere introductie) die, traditioneel mildly toasted, Napoleon-bonbons aan het uitdelen was. Dàt soort feestje is het geworden.
Wij kregen zonet te horen dat we (cadeautje van nonkel Aimé!) niet langer per woord betaald worden. Dikke meevaller, maar we gingen sowieso slechts één adjectief vuilmaken aan het concert van Grinderman: vét!
Intussen op de Main Stage, kwamen The Raconteurs de stenen tafelen der rock ’n roll nog eens uitbeitelen. Terwijl Brandon Benson Robert Plant-gewijs een gedresseerde poedel op de schedel balanceerde, kroonde Jack White zich nog maar eens tot absolute frontman van dit voormalige hobbyclubje, dat we stilaan tot de absolute top mogen rekenen.
HACK HUMO!-uploads uit de Humo-stand.
Het was er op of er onder, maar blijkbaar is de Bluetooth-technologie u niet vreemd, zo kunnen we opmaken uit de video's en foto's die u naar onze site hebt opgeladen. Meer van dattum!
Schwing! De man die de wereld Amy Winehouse en Lily Allen bracht, koper- en houtblazers terug op de kaart heeft gezet en funky covers uit zijn mouw schudt als ware het Frutella’s met Sinterklaas; the hipsters’ hipster, uw favoriete witte neger (courtesy Luc Janssen) en the baddest man in the whole damn town sinds Leroy Brown: dié mens dus zette de tent in brand met nummers van een ander.
Het vergt wat van een mens, zo'n 4 dagen sex, drugs & rock 'n roll. Die overdaad aan muziek, eten, drinken, zweten, schuilen, feesten, springen, dansen, brullen, roken en palaveren. Een kleine siësta is dan ook mooi meegenomen op een paar uur voor de afsluiting van België's grootste muziekfestival. Een aantal sfeerbeelden van een bij tijden uitgeput festivallegioen.
Het valt te hopen dat uw mama en papa de komende weken geen concertverslag van The Kooks op tv te zien krijgen, want het aantal jongedames dat op de eerste rijen met uitnodigingen voor triootjes en ander gerollebol in de backstage naar Luke Pritchard stond te zwaaien, viel nauwelijks te tellen. Enigszins begrijpelijk, want zelfs met een beeldige gouden haarband in de krullebol en een baardje van drie dagen had Pritchard iets van een Olympische posterboy uit de Klassieke Oudheid. Luke en zijn maten – de onverstoorbare stropdas-dragende drummer Mr. Nick voorop – lieten zich echter niet uit het veld slaan door zoveel gewillig vrouwelijk schoon, en speelden een puntige pot fijne teenybopper-Britpop bij elkaar.
Enkele van de vele MySpace-vrienden van Tim Vanhamel kwamen langs in de Humo-stand voor een handtekening.
Helaas pindakaas: Hercules And Love Affair zonder de doorleefde stem van übernicht Antony (hij van The Johnsons) is als The Bad Seeds zonder Nick Cave of Radiohead zonder Thom Yorke – straffe kost, maar er ontbréékt iets.
Het spelletje Texas Hold ‘em waarmee uw blogdienaars elkaar elke avond zoveel mogelijk drankbonnen proberen afhandig te maken, kende gisteren een net iets hogere inzet: de verliezer moest vandaag naar Anouk.
Het was weer feest in de Humo-stand. Panic At The Disco sprong binnen voor een signeersessie en onze fotograaf stond er met z'n neus bovenop. Bekijk hier de foto's.
Komt vrienden in de ronde! MySpace-gewijs heeft Tim Vanhamel op dit moment 1770 friends, maar dikke kans dat daar na dit concert snel verandering in zal komen. In positieve zin nog wel. Zelf hadden we 'Welcome to the Blue House' nog niet in huis gehaald, een vergetelheid waar we vanaf maandag alleen nog maar smakelijk om zullen lachen.
Ze dropten het uitroepteken achter hun naam, switchten tussen hun debuut en hun nieuwe plaat ‘Pretty.Odd’ zonder verpinken van synthetische emo naar sixtiespsychedelica, en hadden zich vandaag uitgedost in ietwat vage cowboyhemden. De bassist had ergens gelezen dat bands in de Summer Of Love weleens op blote voeten op het podium stonden, terwijl drummer Spencer Smith voor die haarband duidelijk inspiratie had gevonden bij een foto uit 1972 van zijn nonkel, toen die nog naar The Grateful Dead luisterde en nog geen ambities had om tweedhandsautoverkoper te worden. Entertainment, beste vrienden! Panic At The Disco liet er geen twijfel over bestaan dat ze uit Las Vegas komen.
Geen geslaagde Werchter zonder een enthousiast publiek. Hoe dolenthousiast het is ziet u hier:
Wij, uw nederige dienaren in Humo's bloghut, zijn niet de enigen die hier bloed, zweet en tranen laten om het u naar uw zin te maken. Bij deze een shout out naar de honderden medewerkers van Rock Werchter.
Terwijl wij nog altijd met onze gedachten bij het werkelijk fabelachtige concert van Radiohead van gisteravond zaten – dat onheilspellende ‘I’m not there / This isn’t happening’ uit ‘How To Disappear Completely’ blijft maar door ons hoofd tollen – probeerde DeVotchKa u met een cocktail van folk, mariachi en hoempa uit de Balkan aan het dansen te krijgen. En slaagde daar nog in, ook.
Een beetje onverwacht maar niet minder welkom liep het storm voor de signeersessie van John Butler Trio in de Humo-stand. Een 150 meter-lange rij popelende wachtenden sterkte zich uit tot diep in de weide onmiddelijk na de set van de Aussies (lees hier de review).
Wist u dat de gemiddelde levensverwachting van een mannelijke aboriginal zeventien jaar lager ligt dan die van het geteisem dat ze daar enkele eeuwen terug hebben aangevoerd? Wij wel. We hebben het uit een cd-boekje van John Butler, een Australiër die zich ergens ophoudt in de uitgestrekte vlakte tussen Manu Chao en Ben Harper. In eigen land is hij een superster, hier een nobele onbekende. Zou zijn trio erin slagen de wei voor de allerlaatste keer wakker te schudden? Met de vingers in de neus, mate!
Wij hebben Radiohead gezien, en sindsdien weten we het niet meer. Graag willen we u het wat, het waarom en het hoe uit de doeken doen - dat schijnt ook onze job te zijn - maar dat zal voor een andere keer zijn: Radiohead heeft ons in opperste verwarring achtergelaten. Thom Yorke en co, dat krijgt men niet onder woorden.
Begrijp ons niet verkeerd: Moloko was destijds fantastisch en stond live altijd weer garant voor een geweldig feestje, maar damn’ it, vandaag waren we blij dat de groep een aantal jaar geleden pierenvoer is geworden. Solo komt Róisín Murphy beter en indrukwekkender voor de dag dan ooit tevoren.
Vooraf vreesden we dat Sigur Rós een te typische Marquee-groep zou zijn om het ook op het hoofdpodium waar te maken, maar we werden positief verrast: de IJslanders kregen de handjes tot ver voorbij de geluidstoren op elkaar, en wel met een optreden dat lelijkaards zoals u en ons in schoonheid het donker inloodste.
Was it a bird? Was it a plane? Dubbel nee: het was Gnarls Barkley die op eenzame hoogte de Marquee kwam overgevlogen. We weten nog niet precies waar we zopas getuige van waren, maar één ding is zeker: het was fe-no-me-naal.
Ben Harper is sans doute de perfecte bloke om mee aan de waterpijp te hangen, en de lieve man deed ook heel erg z’n best op de main, maar eilaas: de soul is niet in ons gevaren. We hadden het hem gegund, maar op ons sterfbed zullen wij niet aan Ben Harper denken. Aan u daarentegen!
Terwijl KT Tunstall op Pinkpop nog had af te rekenen met een gigantische regenbui op het einde van d’r set, waren de donkere wolken dit keer net weggetrokken toen ze eraan begon. Tot zover het goede nieuws.
Heet van de naald: volgens Onze doorgaans goed geïnformeerde (maar af en toe de plank ook volkomen misslaande) Man zou Liv Tyler iets met één der Kings Of Leon hebben – voorlopig is nog niet bekend welke. Meer zelfs: Liv Tyler zou op Werchter rondhangen, en – zo beweerde Onze Man althans stellig - de cha-cha-cha staan te dansen in de backstagetrailer van de Kings, slechts gekleed in een koket hoedje.
Ze is zo verdomde schattig dat we nauwelijks een kwaad woord over de lippen krijgen, maar toch hadden we er geen goed oog in: zou Kate Nash een uur lang kunnen overtuigen? Op haar debuutplaatje telden we daarvoor toch net iets te weinig goeie nummers.
Ons zwartste jasje aangetrokken, een subtiel tintje eyeliner aangebracht, onze gepijnigde blik geoefend en naar Editors gaan kijken. Teruggekomen met ernstige kropvorming ter hoogte van de keel: murw gemept door de door spleen geteisterde schietgebedjes van een groep die kranig door stof en smerigheid dasjtert. En er vervolgens meesterlijke muziekjes over maakt.
Surfer dude alert! Jack Johnson-protégé Donavon Frankenreiter is zonder twijfel de meest gezapige mens die u hier dit weekend een podium zal zien betreden. Als hij nog wat relaxter voor de dag had willen komen, had-ie Anja ‘zweterige handen’ Daems moeten vragen om een optreden lang naast ‘m te komen staan. En het werkte aanstekelijk: terwijl het buiten regende dat het zeek, zorgde hij met zijn royaal in het rond gestrooide vibes dat de traag binnengesijpelde meute zich gezamenlijk in een hangmat op de porch van een Californische strandhut ging wanen. De obligate hond geeuwend naast de spit bucket. En dat terwijl het optreden zélf zich eigenlijk zelden aan de middelmaat kon onttrekken: damn!
Een kwartier voordat de bonkige baarden van Band of Horses het podium op moesten, was de Marquee al aardig volgelopen. Lag dat aan de regen? Nee, zo bleek: vanaf opener ‘Is there a ghost’, waarvan iedereen de tekst leek te kennen, tot aan bisnummer ‘Detlef Schrempf’ was u een puik en geïnformeerd publiek, en de groep bedankte met een ijzersterk concert.
The Hives, vandaag gehuld in beeldige Angus Young-kostuumpjes, hadden afgelopen nacht maar een magere drie uur hun bed gezien (net als uw dienaar trouwens) maar aan tomeloze energie ontbrak het hen allerminst. ‘Howling’ Pelle Almqvist: ‘Wij zijn The Hives, en we gaan jullie koppen aan gensters rocken!’En dat deden ze.Een druppeltje meer of minder zal het feest niet verpesten: Humo's 'creatieve regendansers'-fotospecial.
Je zweert bij de uitdrukking ‘Don’t believe the hype’, je wéét dat het onbegonnen werk is voor een jong groepje om in zijn eerste Europese festivalzomer meteen eer te doen aan de massa’s loftuitingen die hen toegeworpen worden (zowel Rolling Stone als de BBC bombardeerden hen tot een van dé jonge groepjes die je in 2008 maar beter in het oog kan houden) en je eigen verwachtingen werden eerder dit weekend sowieso al opgeofferd aan The Verve. Maar verrek, het is weekend, je gaat gewoon toch lekker kijken en je maakt een van de beste optredens van de dag mee.
Oh, één minuut in een huidplooi van Beth Ditto te mogen verdwalen: we hebben er onze integrale sigarenbandjescollectie voor veil. Onze favoriete obese lichtekooi, beter bekend onder de alias The Gossip, waggelde over het podium als een dronken straatschuimster, terwijl ze de ene straffe song na de andere door de boxen vuurde. Het was vét, jongens.
‘t Was geen breekbare zanger van eigen bodem, noch een one hit wonder en spijtig genoeg ook geen zangeresje dat vooral om haar looks zal herinnerd worden dat vandaag de tent mocht komen verluchten; nee, dag drie werd aangezwengeld door Galactic, een échte jazz-funk-soul-jam- en binnenband uit New Orleans. Que?
Terwijl de Werchtercrew voor aan het podium nog verse aarde stond aan te stampen, wij onze kater verzopen in Douwe Egberts en u – ja ú daar, met die zakken onder uw ogen en dat straaltje half opgedroogd speeksel uit uw muil - nog massaal in uw tent lag te meuren, kwamen de jongens van The Whigs de tien man en een paardenkop wakker rammelen die zich verwaardigd hadden om op dit vroege uur het vege lijf tot aan het hoofdpodium te slepen.

Halfweg. Niet dat wij ons zo voelen, na 14 uur live verslaggeven. Maar er zijn hier dus nog mensen voor wie de werkdag zowat net begonnen is. De kuisploeg bijvoorbeeld, die ervoor zorgt dat u elke dag op een weide komt die de netheid probeert te benaderen.
‘Remixed’, zo heette de kersverse show van Moby, ruim anderhalve meter hyperkinetische energie uit de Big Apple. ‘Medley’, zo prevelden wij na de anderhalf uur durende prettrip door zijn oeuvre die ’t manneke Melville voor u en ons in petto had.
Nog geen twee dagen ver en de eenzaamheid lijkt al toe te slaan. Camping 2a toont zich echter andermaal van haar meest creatieve kant. Behoorlijk obscuur voodoo-getint als u het ons vraagt.
Omstreeks tien uur vanavond moet er een power dip geweest zijn in het elektriciteitsnet in de omgeving van Werchter. Dan kan haast niet anders, want omstreeks dat tijdstip bevonden Neil Young en de zijnen zich middenin een zinderende, elektriciteitverslindende etappe van wat uiteindelijk een fascinerende twee uur durende reis door Youngs songbook zou worden, met een paar uitstapjes naar een paar klassiekers uit het oeuvre van zijn tijdgenoten als bonus.
Eerlijk: wij waren vanavond liever naar Neil Young gaan kijken op het hoofdpodium. Maar de plicht riep, en voerde ons voorbij de Main Stage naar de dichte drommen pubermensen die bij voorbaat al de tijd van hun leven hadden omdat het Duitse duo Digitalism op het punt stond om de zaak in de fik te steken.
U was vastbesloten er een feestje van te maken en dat hebt u – op de grens tussen pop en dance waar de vijf van Hot Chip bivakkeren – met verve gedaan.
In het interviewtje dat wij voor de Werchterbijlage met hem aflegden, klonk Stef Kamil Carlens nog enigszins onzeker: Werchter was de zoveelste tussenstop in het ronduit moordende tourschema dat Zita Swoon er dezer dagen op nahoudt en hij vreesde dat de band doodvermoeid aan de start zou verschijnen. Die vrees bleek volkomen ongegrond: Carlens leek fitter dan een pasgeschoren hoentje en de band verkeerde in het soort vorm dat Tia Hellebaut op dit moment nog altijd zoekende is.2 oranje T-shirts, een vuilnisbak, een gitaar, een viool en een Humo's Comedy Cup-finalist. Shake it en u krijgt Pet For Music. Onze man was erbij en liet de camera draaien.
And the winner is:The Verve! Helaas niet in de categorie ‘meest memorabele reünie’ of ‘lolligste bindteksten’ maar wel ‘meest abominabele festivalklank’. De veel te luide bas van Simon Jones en dito basdrum van Peter Salisbury deden namelijk iets zeer ongezonds met ons Glockenspiel. ‘Music Is Power’: zo letterlijk hoefde ook weer niet, blokes!
Oasis en de helft van de Glastonbury-gangers vonden het maar niks dat Jay-Z als hoofdact zou aantreden op de 2008-editie van hun lievelingsfestival, maar na vandaag moet niemand ons meer komen vertellen dat succesvolle hiphopentrepreneurs met meer dan een half miljard dollar op hun bankrekening en een mega-imperium van basketballclubs, fitnesscentra en nachtclubs niet kunnen rocken.
Joepie! Live – zonder de sucre glacé die op plaat weleens stoort - is Duffy een stuk pittiger dan haar kleine gestalte doet vermoeden. Ze hield zich moeiteloos staande voor een zeskoppige band met symfonische Motown-sound. Desondanks bleven we een klein beetje op onze honger zitten, maar dát kan ook aan het tijdstip gelegen hebben.
Toegegeven: we hadden niet zoveel verwacht van Babyshambles en hun frontman Pete Doherty, die onlangs nog enkele weekjes in de Wormwood Scrubs-gevangenis mocht gaan zitten brommen, recent een blauwtje zou gelopen hebben bij Amy Winehouse, en tegenwoordig trots rondloopt omdat hij al 28 is, en dus zijn helden Kurt Cobain en Jimi Hendrix overleefd heeft, maar niets/nada/nulkommanul vonden we toch een beetje weinig. Ze kwamen niet opdagen, en dus mocht Air Traffic voor de tweede dag op rij op het hoofdpodium aantreden.
Ja, ook wij vinden ‘Z’ een veel sterkere plaat dan nieuweling ‘Evil Urges’, maar live spelen nu eenmaal andere wetten dan op plaat: vreemd genoeg konden zeker de jongste nummers van My Morning Jacket ons deze avond bekoren.
De koperen ploert beukte ongenadig op onze kanis toen Monza – vier jonge Antwerpenaren en de grijzende Limburger genaamd Stijn Meuris – het podium betraden, getooid in stijlvol zwart, legergroen en (theater, meneer!) fluostickers. Vijfenveertig minuten en een halve zonneslag later wisten wij wel zeker dat Monza in de plaats van Babyshambles had moeten spelen en niet dat ellendige Air Traffic. Fuck that!
Dubbel en dik verschoning aan alle lieve en sympathieke kids en oudere jongeren die speciaal voor Slayer naar de wei waren afgezakt (ongemeen hoge concentratie tourshirts, tribal tattoos en bierbuiken gespot, vandaar), maar groepen wier setlist voor meer dan driekwart uit nummers van vóór 1990 bestaat: wij hebben het daar moeilijk mee. En toch: redelijk straf concert.
Heel wat mensen leken speciaal voor Ben Folds naar de Marquee te zijn afgezakt. Een knusse bende gezelligaards die elk woord van zijn zelfverklaarde ‘punk rock for sissies’ kon meelippen. Was er een feestje aan de gang waarop wij eigenlijk niet uitgenodigd waren?
Van een slechte start gesproken: net voor het optreden kwam de vandaag in een wel bijzonder gewaagde Raf Simons-broek gehesen Luc Janssen de sfeer grondig verpesten met de mededeling dat Babyshambles had afgezegd en zou vervangen worden door (áááárgghh!) Air Traffic. Het was dus onder luid awoertgeroep dat het podium werd ingenomen door vier heren wiens outfits en instrumentarium (marimba, xylofoon & the like) een verleden in muziekacademies deden vermoeden.
Onze cameraman dweilde de omgeving van het festival af en maakte volgende sfeerreportage...
The Cool Kids grossieren niet in hos en bitches (juicht!), deze old skool-hiphopbelofte uit Chicago doet het voor de fun, fun, fun... Al een geluk dat u er plezier aan leek te beleven.
De omstandigheden waren allesbehalve gunstig: het was twaalf uur ’s middags, de zon scheen volop en ze stonden op de Main Stage, terwijl de gruizige fuckrock van de heren Jan Paternoster en Dries Van Dijck toch iets beter tot zijn recht komt in het duister van een klein, zweterige hol, op tijdstippen waarop goedmenende burgers al een paar uur onder hun donsdeken horen te liggen. En toch deed The Black Box Revelation precies wat van hen verwacht werd: op uiterst brutale, venijnige wijze de tweede festivaldag openrijten.
Humo blogt!
Categorieën