Om 3 uur 's nachts komen Flippus en ik bij het hotel in Caracas aan. De volledige crew wordt de laatste 2 nachten verwend want wanneer we in de laadbak van onze gammele pick up de hotelparking oprijden, blijkt het een Marriott-hotel te zijn. We bedanken en betalen de zoon van de cafébazin die ons gebracht heeft en voelen ons, met onze groezelige kleren en vuile schoenen aan, absoluut buitenaardse wezens, in dit poepchique 5-sterren hotel. Je kan jezelf bijna spiegelen in de vloer.

Foto's: © Isabel Pousset 

'Sail away, sail away, sail away'...Wie kent het niet, het zeemzoeterige liedje van Enya: 'Orinoco Flow'. Enkel door dat nummer had ik ooit gehoord van de Orinoco en nu ben ik erop aan het varen. Jieha!!!! Deze rivier - die Venezuela letterlijk in tweeën splijt - is een van de machtigste waterlopen van Zuid-Amerika. Als je geluk hebt kan je rivierdolfijnen voorbij zien zwemmen. Jammer genoeg heb ik dat geluk niet gehad.

Foto's: © Isabel Pousset 

Half vijf 's morgens. Ik heb er de pest in vandaag. Ik heb geen zin om op te staan en de inhoud van mijn rugzak bij elkaar te rapen in vijf minuten. Een nacht met meer dan een paar uurtjes slaap zou welkom zijn, maar dat wordt nog even wachten. Mijn wekker is al drie keer afgegaan dus ik moet eruit anders zal straks iedereen op me moeten wachten. Tien minuten later - gepakt en gezakt - vraagt Flippus, de zenderverantwoordelijke van VT4, of ik goed geslapen heb. Ik lieg, probeer een glimlach tevoorschijn te halen en zeg 'Ja hoor!', maar diep vanbinnen wil ik roepen en tieren tegen iedereen die ik vandaag tegenkom.

Foto's: © Isabel Pousset

Vandaag trekken we de bergen in. Net als de andere Zuid-Amerikaanse landen aan de kust van de Stille Oceaan wordt ook Venezuela voor een groot deel ingepalmd door het Andesgebergte. De hoogste berg, de Pico Bolívar - genoemd naar de Zuid-Amerikaanse vrijheidsstrijder Simon Bolivar - is 5007 meter hoog.

Foto's: © Isabel Pousset 

Win 50 duotickets voor een exclusieve screening van de finale

Fans van 'Peking Express', jubelt, juicht en jodelt! Met een beetje meeval kent u straks als eerste het antwoord op de vraag der vragen: welk koppel overleeft de spannende eindrace in Caracas en wint 'Peking Express: De Revolutieroute'?

Terwijl ik naar mijn hotelkamer slenter, zie ik een bordje hangen met No Humo erop, geen Humo hier in dit hotel, nee, daarvoor moet je in België zijn. Er staat ook een tekening van een sigaret met een rood kruis erdoor. Geen rook hier in dit hotel, vertaalt Elly voor mij. Zozo, Humo betekent rook in het Spaans. We blijven leren.

Foto: © Isabel Pousset

Ik heb al een tijdje last van mijn ogen. Vandaag is het zelfs zo erg dat ik mijn lenzen met moeite kan inhouden. Ik zet dan maar mijn bril op. Deze blinde mol heeft min negen, ik zie dus geen steek zonder lenzen of bril. Op het moment dat ik moet presenteren merk ik dat mijn lenzenpotje niet meer in mijn broekzak zit. Dat moet gebeurd zijn tijdens de snelle sanitaire stop onderweg. Dan maar zonder want mijn bril is volgens de setverantwoordelijke geen optie: 'Past niet bij Peking Express', luidt het. Welopgevoed als ik ben, doe ik wat er van me gevraagd wordt. Met Katlijn, de geluidsvrouw, smeed ik een complot: telkens als er een koppel aankomt, roept Katlijn hun namen zodat ik weet wie de twee kleurvlekken zijn die op me komen afgelopen. Het lukt aardig.

Foto's: © Isabel Pousset 

Om de drie dagen komt de hele crew, een karavaan van bijna 100 man, samen in een hotel. Daar is vaak ook een zaal ingehuurd als productielokaal van Peking Express. De centrale productie zit er om alle papierwerk en vergunningen in orde te brengen. Zij zorgen ook voor al het materiaal dat meegesleurd moet worden, een vrachtwagen vol: computers, printers, foodboxen, attributen, gps'en, walkie talkies, papier, camera's, monitors, een schaar voor linkshandigen en tal van andere spullen. Vanavond zit de 'heilige drievuldigheid' uitgebreid te vergaderen met een Nicaraguaanse pint in de hand. De heilige drievuldigheid, dat zijn de drie belangrijkste mensen achter de schermen: 'de Jappen', die instaat voor de montage, 'de Fuser', baas van de reality en Pieje, big chief en creative director.

Foto: © Isabel Pousset 

Bloedheet is het in Nicaragua. De uitdrukking die ooit ontstaan is tijdens de eerste opnames van 'Expeditie Robinson' ('I already broke through my deodorant') is hier absoluut van toepassing. Je wast je 's morgens, je komt buiten en de vochtige warmte slaat je in het gezicht, net alsof je een half uur gesport hebt. Hier moet je zeker geen kater hebben of je gaat dood zodra je buitenkomt. Je voelt de druppels na 5 minuten van je lijf aflopen. Typisch voor dit weer is ook de zweetreet of natte kont. Bij 'Expeditie Robinson' had ik een goede techniek om te kunnen verstopppen dat ik stond te smelten tijdens de proeven : ik ging met mijn kleren aan de zee in, lekker fris, en niemand die er wat van ziet. Bij 'Peking Express' is dat al wat moeilijker. Er is bijna nooit zwembaar water in de buurt. Donkere kleren dragen dus.

Foto: © Isabel Pousset 

De tijd vliegt. We beginnen vandaag al aan de laatste aflevering in Mexico om binnen 2 dagen naar Nicaragua te vliegen.

Het startsein wordt gegeven bij de ruïnes van prachtige mayatempels in Palenque . Ik heb nu al een paar wereldwonderen gezien, de meeste eigenlijk, ik ben dus ontzettend verwend. Het is vooral leuk dat we dankzij de productie, die altijd toestemming vraagt om heel erg vroeg 's morgens te mogen filmen, het wereldwonder meestal helemaal voor ons alleen hebben. Terwijl er een mooi plekje gekozen wordt en de camera's opgezet worden, heb ik de tijd om rond te neuzen. Met open mond sta ik te kijken naar eeuwenoude tempels die allerlei mysterieuze verhalen vertellen. Hoeveel mensen zouden niet op ditzelfde plekje gestaan hebben als waar ik nu sta? Ok, dat geldt voor de grote markt van Mechelen ook, maar dit is wel fucking Palenque!

Foto: © VT4

We rijden dwars door het gebied van de mescal, een vloeibaar goedje nog sterker dan tequila, die andere nationale drank. Beide alcoholische dranken worden gemaakt van de aguaveplant. Tequila maken de Mexicanen van de bladeren, mescal van de aguave-wortel. Er zit ook meestal een worm in het flesje omdat die op de plant zitten en bij de verwerking vaak in het drankje terechtkomen. Het is tegenwoordig ook meer een traditie geworden: stoere mannen drinken mescal en nemen de worm er graag bij. In Azië zouden ze je waarschijnlijk ook nog wijsmaken dat die worm goed is voor de potentie.

Foto: © Isabel Pousset 

Dit jaar reizen Bert en Bobje mee, de mascottes van Humo. We noemen hen Bert en BobJE, maar zo klein zijn ze nu ook weer niet. Ze nemen verdacht veel plaats in, in ons busje, toch zeker als Bert opgeblazen is. Hij telt bijna voor 2 mensen. Vijf weken lang leven we in onze bus en elke extra bank waar je 'es een uurtje languit kunt liggen, terwijl de chauffeur 500 kilometer verder rijdt, is meer dan welkom. iPod aan en knorren maar... Na vijf ' Peking Expressen' heb ik geleerd te slapen zodra ik een half uurtje vrij heb en dat lukt me ondertussen aardig. Ik prop de akoestische cd van de Foo Fighters - 'Skin and Bones' - in mijn oren en na een minuut ben ik vertrokken. Om wakker te worden zet ik de originele versie van 'Everlong' op en we kunnen alweer een paar uurtjes verder. The Foofies sleuren me al elk jaar door de opnames heen.

Foto: © Isabel Pousset 

Mijn missie voor deze 'Peking Express': mezelf 5 weken rechthouden. Een hele doos vol medicijnen neemt de helft van mijn rugzak in, ik heb het al genoeg meegemaakt: vliegende diarree die te pas en te onpas je pad kruist. Niets kan ik zo intens haten als de controle te verliezen over mijn eigen lijf. En toch kan het zo'n deugd doen om de ene realiteit te kunnen inruilen voor een andere. Je vlucht van alles wat je kent, soms ook een beetje van wat of wie je bent. In Verweggistan kent niemand me, niemand gaapt me aan... ik mag zélf mensen aangapen, heerlijk. Nieuwe dingen zien en ontdekken, kijken hoe anderen leven en hun dagen doorbrengen en almaar opnieuw beseffen dat we het hier zo goed hebben.

Foto: © Isabel Pousset

Zondag 28 oktober: we vertrekken verdacht laat dit jaar. Voor de opnames van deze Peking Express moet ik maar 5 luttele weekjes mijn eigen gewoontes en prullen achterlaten in België, terwijl dat vroeger 2 maanden was. Deze keer zijn we dus thuis voor we moe worden. Super!